خان ننه ، هاياندا قالدين  ...................................................  خان ننه ، کجا ماندی ؟

بئله باشيوا دولانام  ..........................................................  الهي دور سرت بگردم 

نئجه من سني ايتيرديم !  .................................................  آخه چرا من تو رو گم کردم !

دا سنين تايين تاپيلماز  .....................................................  ديگه مثل تو  پيدا نميشه 

سن اؤلن گون ، عمه گلدي ...............................................  اون روزي كه تو مردي ، عمه آمد 

مني گتتدي آيري کنده  ....................................................  منو به يه ده ديگه اي برد

من اوشاق ، نه آنلايايديم ؟  ..............................................  منه بچه ، چه مي فهميدم ؟

باشيمي قاتيب اوشاقلار  ..................................................  بچه ها سرم را گرم کردند 

نئچه گون من اوردا قالديم  ................................................  چند روزي آنجا ماندم 

قاييديب گلنده ، باخديم  ...................................................  وقتي برگشتم ، ديدم 

يئريوي ييغيشديريبلار ............................................... .......  رختخوابت رو جمع کردن 

نه اؤزون ، و نه يئرين قالير  ........................................ .......  نه خودت هستی و نه رختخوابت ! 

« هاني خان ننه م ؟ » سوروشدوم ....................................  پرسيدم : خان ننه ام کو ؟ 

دئديلر کي : خان ننه ني ..................................................  گفتند : خان ننه رو 

آپاريبلا کربلايه  ...............................................................  به کربلا بردن

کي شفاسين اوردان آلسين .............................................  تا شفاشو  از اونجا بگيره 

سفري اوزون سفردير  .....................................................  سفرش سفر درازي هست !

بيرايکي ايل چکر گلينجه  .................................................  يکي دو سالي طول مي کشه تا برگرده 

نئجه آغلارام يانيخلي  .....................................................  آنچنان گريه جگر سوزی می کردم

نئچه گون ائله چيغيرديم  ..................................................  چند روزي آنچنان داد و فرياد کشيدم

کي سه سيم ، سينم توتولدو  .........................................  که صدا و سينه ام گرفت 

او ، من اولماسام يانيندا  .................................................  او وقتي من پيشش نباشم ،

اؤزي هئچ يئره گئده نمه ز  ..............................................  خودش هیچ کجا نمی تونه بره

بو سفر نولوبدو ، من سيز  ..............................................  چه شده که بدون من به اين سفر

اؤزو تك قويوب گئديبدير ؟  ...............................................  خودش تنهائي گذاشته و رفته؟ 

هاميدان آجيق ائده ر کن  ...............................................  در حالي که از همه قهر کرده بودم 

هامييه آجيقلي باخديم  .................................................. به همه با اخم نگاه کردم 

سونرا باشلاديم کي : منده  ...........................................  بعد شروع کردم که : من هم

گئديره م اونون دالينجا  ..................................................  به دنبال اون مي رم 

دئديلر : سنين کي تئزدير  ..............................................  گفتند : براي تو هنوز زود هست 

امامين مزاري اوسته  ....................................................  بر سر مزار امام 

اوشاغي آپارماق اولماز  .................................................  نميشه بچه رو برد !!! 

سن اوخي ، قرآني تئز چيخ  ...........................................  تو بشين قرآن رو بخون

سن اوني چيخينجا بلکه   ...............................................  تا تو اونو تموم بكني ، شايد

گله خان ننه سفردن  ..................................................... خان ننه هم از سفر برگرده !

ته له سيح راوانلاماقدا  ..................................................  با عجله در حال ازبر کردن 

اوخويوب قرآني چيخديم  ................................................  قرآن را خواندم و تمام کردم 

کي يازام سنه : گل ايندي  ............................................  که برات بنويسم : حالا برگرد 

داها چيخميشام قرآني  ................................................  ديگر قرآن را تمام کردم 

منه سوقت آل گلنده  ...................................................  وقتي برمي گردي ، برايم سوغاتي بخر 

آما هر کاغاذ يازاندا  ......................................................  اما هر نامه اي که برات مي نوشتم 

آقامين گؤزو دولاردي  ....................................................  چشمان پدرم از اشک پر مي شد 

سنده کي گليب چيخمادين  ...........................................  تو هم که برنگشتي !

نئچه ايل بو اينتظارلا  ....................................................  چند سال با اين انتظار 

گوني ، هفته ني سايارديم ...........................................  روز و هفته را مي شمردم 

تا ياواش – ياواش گؤز آچديم  .........................................  تا به تدريج چشم باز کردم و

آنلاديم کي ، سن اؤلوبسن !  ........................................  فهميدم که تو مرده اي 

بيله بيلمييه هنوزدا  .....................................................  بفهمي و  نفهمي هنوز هم 

اوره گيمده بير ايتي ه وار ...............................................  در دلم گمشده اي هست 

گؤزوم آختارار هميشه  .................................................  چشمانم  هميشه به دنبالت مي گرده

نه ياماندي بو ايتيکلر  ...................................................  چه سختند اين گمشده ها 

خان ننه جان ، نولايدي  ................................................  خان ننه جانم ، چه مي شد 

سني بيرده من تاپايديم  ...............................................  دوباره تو را پيدا مي کردم 

او آياخلار اوسته ، بيرده  ...............................................  دوباره روي پاهات

دؤشه نيب بير آغلايايديم  .............................................  مي افتادم و گريه مي کردم 

گولي حلقه سالميش ايپ تك ........................................  دستامو مثل طناب حلقه مي كردم و

او اياغي باغلي يايدم .................................................... پاهات رو مي بستم

کي داها گئده نمييه يدين .............................................  تا نمي توانستي بری !

گئجه لر ياتاندا ، سن ده  ..............................................  شبها وقتي مي خوابيديم ، تو هم 

مني قوينووا آلاردين  ....................................................  منو در آغوشت مي گرفنتي

نئجه باغريوا باساردين  ................................................  منو به آغوشت مي فشردي 

قولون اوسته گاه سالاردين  .........................................   گاهي روي بازوهايت مي انداختي 

آجي دونياني آتارکن  ...................................................  در حالي که تلخی دنیا رو رها مي کرديم 

ايکيميز شيرين ياتارديق  ...............................................  دو تائي شيرين مي خوابيديم

يوخودا ( لولي ) آتارکن  ................................................  وقتي در خواب با خیس کردن جایم!

سني من بلشديره رديم  ..............................................  ترا کثیف مي کردم 

گئجه لي ، سو قيزديراردين  ..........................................  شب آب گرم درست می کردی 

اؤزووي تميزليه ردين  ...................................................  خودت رو می شستی 

گئنه ده مني اؤپه ردين  ................................................  باز هم منو مي بوسيدي 

هئچ منه آجيقلامازدين  ................................................  هيچ وقت دعوام نمي کردي 

ساواشان منه کيم اولسون  ..........................................  هر کس هم دعوام مي کرد 

سن منه هاوار دوراردين  ...............................................  تو از من حمايت مي کردي 

منی سن آنام دوينده  ....................................................  وقتي مادرم منو مي زد

قالپيپ آرادان چيخاردين .................................................  منو از دستش مي گرفتي و مي بردي

ائله ايستي ليح او ايستك ..............................................  آن علاقه و دوست داشتن 

داها کيمسه ده اولورمي ؟  ...........................................  در کسی دیگر هم پیدا می شه؟ 

اوره گيم دئيير کي : يوخ – يوخ  ......................................  دلم ميگه : نه نه 

او ده رين صفالي ايستک................................................  آن علاقه عميق با صفا 

منيم او عزيزليغيم تك   .................................................  همانند دوران عزيزي من 

سنيله گئديب ، توکندي  ...............................................  همراه تو رفت و تمام شد 

خان ننه اؤزون دئييردين  ................................................  خان ننه خودت مي گفتي 

کي : سنه بهشت ده ، الله  ..........................................  که : خداوند به تو در بهشت 

وئره جه ک نه ايستيور سن  ..........................................   هر چيزي كه بخواهي ، خواهد داد 

بو سؤزون ياديندا قالسين  ............................................  اين حرفت را به خاطر داشته باش 

منه قوليني وئريبسه ن  ...............................................  به من قولشو دادي  

ائله بير گونوم اولورسا  ................................................  اگر چنان روزي داشته باشم 

بيليرسن نه ايستيه رم من ؟  .......................................  مي داني از خدا چه مي خواهم ؟ 

سؤزومه درست قولاق وئر : .........................................  به حرفم خوب گوش کن ؛

سن ايله ن اوشاقليق عهدین  ......................................  در کنار تو دوران كودكي را ! 

خان ننه آمان ، نوليدي  ...............................................  خان ننه ،واي ! چه مي شد 

بير اوشاخليغي تاپايديم  .............................................  کودکي ام رو دوباره پيدا مي کردم 

بيرده من سنه چاتايديم  .............................................  دوباره به تو مي رسيدم 

سنيلن قوجاقلاشايديم  ..............................................  با تو هم آغوش می شدم

سنيلن بير آغلاشايديم  ..............................................  با تو گريه مي كردم 

يئنيدن اوشاق اولورکن  ..............................................  در حالي که دوباره کودک مي شدم 

قوجاغيندا بير ياتايديم  ...............................................  در آغوشت مي خوابيدم 

ائله بير بهشت اولورسا  .............................................  اگر چنان بهشتي وجود داشته باشد 

داها من اؤز الله هيمنان  ............................................  ديگر من از خدايم 

ظاهرا بهار امده بود اما سردم بود.شانه ام به در ماشین خورده بود و درد می کرد انقدر شدید که نتونستم انچه را که وعده داده بودم بنویسم و لیست را کامل کنم.ار پنجره بیرون را نگاه کردم ساعت چهار و چهل و دو دقبقه بودتا سپیده راهی نبود. بیرون خیلی تاریک نبود اگر چه مهتابی نبود اما پرستاره بود...

خواندن همیشه سخت بود و دشوار و خسته کننده .کاش می تونستم هر وقت اراده می کردم می رفتم درازنو  ولی بااین بد حالی با این کتف دردناک شاید دیگه نتوانم درازنو هم برم.مسافرایی که امسال از درازنو دیدن کردند می گفتند تا سه متر برف امده و ادم برای راه رفتن باید در برف تونل بزنه...

اگه درازنو بودم الان باید نصف اتاقو پر هیزم میکردم تو اون سرمای بی پیر بخاری نفتی و گازی جواب نمیده .باید بخاری هیزمی را راه انداخت . بخاری بزرگه هیزمی که توش نصف بار یه الاغ هیزم جا میشه و دریچه هواکش را باید کشید و اجازه داد که هیزمها گر بگیرند انقدر که بدنه بخاری سرخ بشه و از هرم گرما نتوان تا دومتری بخاری هم نشست.گاهی با چرق و چروق هیزمها یه تکه اخگر از پنجره جلوی بخاری رو فرش میافته و البته فورا خاموش میشه اما فرش جلوی بخاری معمولا سوراخ سوراخه...تو سرمای زیر سی درجه درازنو وقتی تنت گرم شد وقتی یه استکان چای داغ را هورت کشیدی انوقت چشات گرم میشه و بخواهی نخواهی میافتی به چرت زدن...این فصل هیچ حیوانی در درازنو پیدا نمیشه مرالها و گرگها و... همه به پایین دست کوچ کردندو خرسها هم بخواب زمستانی فرو رفتن...

مکتب خانه فقط تابستانا دایر بود از وقتی که مدرسه باز شده بود بچه ها مدرسه میرفتند و فرصت رفتن به مکتب نبود . مدارس هم دوشیفت بودند .هم صبح باید میرفتیم تا 12 و هم بعد از ظهر از دو تا 4 و ملای مکتب و ملا باجی تنها می ماندند و باید تمام پاییز و زمستان و بهار را صبر می کردند به امید تابستان و رونق مکتب خانه و شروع عمه جز که ما به آن کتابچه می گفتیم و گرفتن هدیه از درسهای مختلف . تازه چون تابستان فصل کار بود خیلی ها بچه ها را سرکار می فرستادند و حاضر نبودند مکتب خانه بفرستند .این بود که مکتب خانه کم فروغ بود با تعداد اندکی و ملاباجی و اق معلم با دقت از ما مواظبت می کردند که خوب درس بخوانیم و قران را یاد بگیریم...

یک دوره عمه جز را در مکتب خانه همه ما می خواندیم و سپس قرانی ختم شد . قران در راهنمایی ختم شد و اتمام مکتب خانه که بی نیاز شدیم پیش خودمان...

دبیرستان بودیم که تب یاد گیری قران مارا گرفت و شرکت در مقابله در مسجد. اکثرا قران را بد می خواندیم برخی بد و بعضی بدتر انگار نه انگار که قران ختم کرده بودیم . غروبا در مسجد جامع جمع می شدیم بخصوص ماه مبارک و اشیخ محمدعلی خدا بیامرز خودش تشریف می اورد با ابهتی و شاید حضور ایشان به جلسه ابهتی میداد و جمع میشدند اولیا به گوش دادن و البته نوع خواندن ما موجب هر و کر بعضی ها می شد اما نگاه نافذ اشیخ همه را سر جا می نشاند . کار از قران گذشت به مسئله رسید و روزی چنان در تشریح مسئله ای کوشیدم که اقا فرمد می تونی به کتابخانه شخصیم بیایی و هر کتابی خواستی را بعنوان جایزه انتخاب کنی و من شرح العمه دمشقیه را انتخاب کردم در دو جلد از بس پدر بزرگ از لعمه تعریف کرده بود...و خواندم لمعه را و نفهمیدم و تصمیم گرفتم که بفهمم و این شد که شروع کردم از امثله و شرح امثله...

تو این سوز و سرما خیلی باید مواظب بود که اتیش بخاری دم صبح ته نکشد و اتش داشت ته می کشید و باید دوباره درون بخاری هیمه ریخت تا اتش دوباره گر بگیرد و سرما را بتاراند...از پایین دستها صدای اذان میامد .چه زود صبح می شد این شبها و من فرصت نکرده بود م تا بخوابم مثل هر شب اما با همه شب زنده داری نتونستم بیان حکایت کنم  شاید هم این درد شانه مرا غافل کرد. اب برای وضو اماده بود و زیر لب زمزمه کردم که:

هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد                 داند که سخت باشد قطع امیدواران

 با ساربان بگویید احوال آب چشمم                     تا بر شتر نبندد محمل به روز باران

ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد           از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران...

از دور دستها از نک دکالی سپیده میزد.کفشهایم را محکم کردم و کوله ام را روی شانه انداختم باید میرفتم شاید دیگر برگشتنی نبود .ارام خواندم: لبیک لک لبیک  الهم لک لبیک...

حیاط اقا احمد دایی برایم جاذبه خاصی داشت .از دروازه که وارد میشدی تلار تهی بود دالان مانند و بعدش از کنار یک خانه خیلی قدیمی عهد قاجار که دو اتاقی بود رد می شدی و دست چپت انبار بود وکنارش کلام یا همون طویله. داخل حیاط سنگفرش بود و دست چپ بعد از خانه قدیمی اق احمد دایی تلار ساخته بود دو اتاق پایین و دو اتاق بالا که من یادم نمیاد از اتاقهای بالا خیلی استفاده کرده باشند .خانه نوساز بلند بود با سکویی بزرگ و سردابه ای زیر خانه .امروز اما هیچ اثری از انها نمانده و خانه ای دوطبقه نوساز توسط خریداران ملک ساخته شده....

اقا احمد دایی پدر بود و سیدی حسنی . و سید فاطمه نام خواهرش که مادر بزرگم بود. و مادر بزگ در جوانی خیلی جوان وقتی پدر چند ماهه بود بیمار شد و رفت .و مادر پیر را یک عمر داغدار گذاشت   مادرش را ننا صدا میکردیم اسمش فضه بود .قد بلند و رشید اما فقیر با لباسهای ژنده و وصله دار که دخترش مرحوم شده بود و پسرش خود فقیر بود. گهواره جنبان من بود کنار گهواره مینشست ومادر برای انجام کار منزل که پر جمعیت بود به حیاط و مطبخ داخل حیاط میرفت و سرش گرم میشد بکار از شستن رخت تا پختن نان و...و مادر که دیر می کردننا  در گوشم زمزمه میکرد که عروس بنه برده بالا ننه .او ره دس کانده وره خاش انه. یعنی عروسم داخل حیاط رفت و داخل اتاق نمیاد . به اب دست میزنه و خوشش میاد و این بود که درکنار ننا و ببه بزرگ شدم سه چهار ساله بودم که ننا رفت...

ننا در ساختمان کهنه حیاط اق احمد دایی ساکن بود تنها و اخریا خیلی پیر و زمین گیر شده بود . من دلم براش تنگ میشد و پیشش میرفتم مرا بغل می کرد و می بوسید و نامم را با پسوند جان صدا می کردو برایم قصه می گفت از سال وبایی و ترکمن سال .دوره محمدعلی شاه و... و من متوجه نبودم که موضوع چیست اما از داستان خوشم می امد و از سقف می ترسیدم و چوبها و سوراخ پشت بام که نکنه یک سر دو گوش باشه اما ننه می گفت هیچی نیست نترس...

ننه دراز کشیده بود زبر زیلوی قدیمی و دستم را گرفته بود .دلتنگش بودم با ناله حرف میزد . نگاهش میکردم لال شده بودم پیری را و زوال را و رنج را و بیماری را حس می کردم اما می ترسیدم احساساتم را بروز بردم .ننا گفت انشاله زوما بشی ویعنی داماد بشی و من خجالت کشیدم و گفت اخ الهی برات بمیرم خجالت نکش. بزرگ شدی خوب درستو بخون گفتم چشم دستمو بوسید. گفت فاطمه من درسشو نخوند زود شوهر کرد و زود هم رفت مادرشو تنها گذاشت .خیلی دوسم داشت .اون موقعها رسم نبود درس بخوانن .تو درستو بخون گفتم چشم .گفت برو خانه و مرا بوسید و دفعه بعد زمانی پیشش رفتم که زنها شیون می کردند و مادر بزرگ زیر پتو از دردها و رنجها راحت شده بود و وعده دیدار ماند به قیامت....

ارام نگاه کردم درس تمام شده بود و معلم مرا از کلاس بیرون انداخته بود غمگین بودم و ناراحت .داخل حیاط منتظر ماندم می دانستم که زنگ اخره و همه میرند منتظر ماندم تا از کلاس بیرون امد.نسبتا پیر بود و شاید سالهای اخر بازنشستگی اش . مرا دید وخوب نگاهم کرد ناراحت بودم و احساس می کردم که ظلمی برمن رفته .صدایم کرد و به دفتر رفتم دفتر کنار نگهبانی بود .سلام کردم و نمی تونستم حرف بزنم ابهتش مرا گرفته بود. پرسید چرا در س نمی خوانی گفتم خواندم و اون هفته 15 گرفتم .گفت میدونم اما همین؟ گفتم پدر میگه برو سرکار برو دنبال زندگی و گفت تو دلت چی می خواد بری دنبالش گفتم نه من دلم درس می خواد .کلاس و بودن کنار شما چون به ننا قول دادم خندید و گفت دفعه بعد برام بنویس گفتم نمی تونم گفت می تونی و من منتظرم ببینم چی تو دلت میگذره....

سالها گذشت و نتونستم حرفهای دلم قولم به ننا و شوق پرواز را بنویسم و او رفت که معلم بود و غریب از این کلاس به اون کلاس از این ده به اون مدرسه و گم شد و دیروز یکی گفت که معلم پرشور ما هم رفت و وعده دیدار دوباره ماند به قیامت و...

فردا عیده و وقت شادی و امروز عرفه بود و چقدر دلتنگم ...عید امسال ما عید سیاه است و ...این نیز بگذرد مثل همه عمر که نفهمیدیم چون رفت.به آسمان نگاه میکنم پرستاره است و ستاره ام کم فروغ و لرزان چشمک می زندپیش خودم زمزمه میکنم متی احار فیک یا مولای...عید مبارک و التماس دعا .عازم سفری دور هستم خدا کند وعده دیدار به قیامت نیفتد...

مگه این روز مره گی ها و این زندگی پر مشغله اجازه می داد که دوباره عازم کوه شویم مثل قدیما که  هر هفته در کلبه کوچیکمان بودیم . کلبه خیلی وقت بود که رنگ مسافرای عازم کوه را بخودش ندیده بود . وقتی رسیدم اسمان ابری بود مثل همیشه ,نرسیده به کلبه از بالای بام چوبی اسمان اون پشتها سر قله کهکشان پر ابر بود ابرای سفید پس از باران.پرده پنجره اویزان بود و بوته های زرشک و تمشک روی سنگچینهای دیوار حیاط هنوز خشک بودند. شومینه را روشن کردم و چرق و چروق مرسهای وحشی تو اتاق پیچید و اتاق روشن شد و گرمای مطبوعی به داخل اتاق دوید. سردم بود خیلی و تنهایی اذیتم می کرد . مدتها بود که به تنهایی خو کرده بودم در مسیر سخت و نفس گیر رهپیماییهای دور و دراز. تنها که باشی هر طور بخواهی میروی و دغدغه همرهان دغدغه عقب ماندنشان یا جلو رفتنشان را نداری.جلوی اتش نشستم حتما نور اجاق تو چشما زبانه می کشید .یادم افتاد به اون چند سال پیش و آدمایی که پا منبر شوق رفتن داشتند پر شور پر نشاط و روضه خوان از شیخ شوشتری حکایت می کرد و ملا هادی و شیخ حسن و...و راههای دشوار و ادمایی که می گفتن نمی ترسیم .امروز در مسیرم یکیشونو اتفاقی دیدم بعد اولین قله پس از سیاهبند نشسته بود و دورو برش پر وسایل , تعجب کردم از حضورش در انجا حتما به شب می خورد و تا قله خیلی مانده بود.آ رام پرسیدم کلبه بودی؟ سرش پایین بود و گفت این روزا انقدر مشغله دارم که حتی خودمو فراموش می کنم. هیچی نگفتم حق نداشتم به ادمای در راه مانده استرس وارد کنم.کنار شومینه یه ایینه شکسته بدیوار نصب بود اق حسن دیوار را کنده بود و تکه ایینه را داخلش گذاشته بود. نگاه کردم چشام متورم بود و قرمز و خسته بودم خیلی .یک پیاله چایی می چسبید و پارچ کنار اجاق قل میزد.ارام چای ریختم .یه جایی خوانده بودم که ادمها همدیگر را در دریای اجتماع گم می کنند و خیلی ها گم شده بودند .اگه یه وقتی یکی پیداش میشد گذر زمان بر چهره اش پیدا بود  از پس سالها دوری و همو نمی شناختیم.از پنجره بیرون را نگاه کردم شب شده بود و خوشا یا همون نسیم شبانه کوهستان خود را به شیشه میزد اون پایین دستها پیدا بود نگاه کردم که ایا در سیاهبند شعله اتشی به اسمان بلند شده یا نه اماهیچ اتشی نبود . و شب مرا در خود می بلعید . لامپا پر نفت بود روشن کردم و فکر کردم اگه الان یکی بر درب بکوبه چی؟ دفترم را باز کردم و حکایت مردم قبیله ام را خواندم فصل به فصل :مردمی از ساری و بهشهر و گلوگاه و کردکوی و گرگان و علی اباد و بندر و...از پنجره به افق نگریستم اون پایین دستها که چراغها کور سو میزدن شهرهای ردیف هم بندر و کردکوی و گر گان و...و ادمها پیدا نبودن و گم بودن مثل همیشه .مثل همیشه. قسط و وام و خرید و دغدغه های کوچک , خرید یه النگوی جدید یه ماشین از دم قسط یه پرده مدل جدید یه مانتو یه کت یه لوستر... فرصتی برای زندگی نبود .باید می دویدیم تا بتونیم به دغدغه های کوچک برسیم .گذشت روز ها معلوم نبود مثل برق و باد میرفتن . موها اول دانه دانه بعد دسته جمعی سپید می شدن و چین ها روی صورت و پیشانی و بچه هایی که زود بزرگ می شدن و نمی فهمیدم که پس زندگی کجاست کدام است ؟ خدا چرا خلقمان کرده.و اینگونه بود که حتی ادمای که تا سیاهبند تا پایین لرگویی آمده بودند بر می گشتند و اینجا در درازنو اسمان می غرید و ابرها می باریدند باران و برف .زمین همیشه بوی خوش می داد بوی چمن تازه بوی شب بو بوی رزهای وحشی و ادما فرصت نداشتند و حتی گلها را هم فراموش کرده بودند و همیشه می گفتند بعدا انجام می دم بعدا دنبالش میروم الان وقت ندارم مثل قهرمان رمان بر باد رفته و روزگار می گذشت بسرعت برق و باد... سحر از پنجره میزد اینجا کسی نبود که اذان بگوید و  ارام روی سکو رفتم برای وضو....

سپیده میزد و تا غروب یه دنیا وقت داشتم .باید این حکایت را می نوشتم .اخرین نوشته ام حکایتی از شیخ ممشاد دینوری بود که مهمانسرا یی داشت و اطعام می کرد مردمان را و اگر مسافری می امد از روزن می نگریست و می پرسید غریبی یا اشنا اگر غریب بود درب باز نمی کرد و می گفت برو به اینجا میایی و بتو دل می بندم و وقت رفتنت بر من سخت خواهد گذشت. و قصه ناتمام بود ...

بر بالای صفحه سفیدی نوشتم حکایت رهنوردانی که..... و خواب مرا در ربود....

آن پایین ادمها اماده می شدند که بدوند برای اتمام سریعتر عمری که ودیعه ایزد یکتا بود....

باران آرام از لبه بام سرازیر می شد و به حیاط می ریخت .حیاط سنگفرش بود و دور تا دورش پراز ساختمان. با یه سبکی خاص .همیشه منو یاد کلاه فرنگی می انداخت و یه جور حس کهنگی و تاریخی بودن را  القا می کرد.ارام از ته حیاط شروع کردم به قدم زدن لنگ لنگان .خیلی وقت بود درد پا اذیتم می کرد و خیلی وقت بود که بریده بودم و جاهای دور نمی رفتم. غریب بودم و تنها اما شوق دیدار باعث می شد که سر وقت وارد شوم . طبقه دوم مقصد بود و باید از پله ها بالا می رفتم . ...

سینه ام درد می کرد اما نباید می گفتم و سردردم را چون می دانستم غمگینتان می کنم. منبر فلزی بود و یه پایه اش لق می زد اما مهم نبود ارام بالا رفتم  و نگاه کردم به ادمایی که منتظر بودند . وقت نماز گذشته بود اما حتما جمعیت نمازش را خوانده بود ...

ارام خواندم که  الی متی احار فیک و یاد حافظ افتادم :

گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست

چون من در آن دیار هزاران غریب هست

با بغض گفتم تا کی سر گردان تو باشم جمعیت آرام نگاهم می کرد و اشک از چشمانت لغزید مثل اشک از چشمهای من و سینه بیتاب بود مثل روز عاشورا و پس فردا اربعین بود  و ارام گفتم زینب در این مصیبت چه کرد در ایام چهل روز دوری از حسین و عباس و علی اکبر ...

نگاه کردم چشای بارانی و زلال را و یاد کربلا افتادم و قتلگاه .یه وقتی مداح از زبان زینب  می خواند: او می برید و من می بریدم ...کسی فرصت کرده بود به چشای زینب نگاه کند؟ و قتی زبانحالش بود او می دوید و من می دویدم....

حالم بد بود و اینو فهمیدند و یکی با سینی اب و چایی امد و کنار دستم گذاشت دهانم خشک شده بود جرعه ای نوشیدم حال عباس چگونه بود در نهر فرات وقتی مشک را بالا می کشید؟

از ته مجلس از پنجره اخری بیرون پیدا بود و اسمان سیاه و ابری و بارانی که به شیشه می خورد .گفتم حکایت علامه جعفری را شنیدید که گفت استادم گفت تمام شد و تمام شدبرید هیچوقت نتوانسته بودم روضه ام را پایان برم از بس که داغ زیاد بود و حجم و گنجایش دلم کوچیک .خواندم لیت شعری و چه باید می گفتم چقدر سخت بود و چقدر سیاه زمانه. کجا بودند بدریون و خیبریون .بدریون فقط سیصد و سیزده نفر بودند و یاران اقا هم 313 نفراگر جمع می شدند....گفتم خبر دارید بدریون در کنار چاه بدر , خبر دارید مقداد به رسول خدا چی گفته بود؟ نگاهم می کردند و ساکت گفتم گفت اقا دریای سرخ را به ما نشان بدید و بگید انقدر برید تا غرق شوید ما خواهیم رفت .و اشک ارام از چشمم چکید گونه ام را خیس کرد. چه بد بود دستمال نداشتم و یکی دوید و بسته دستمال را روی میز گذاشت.کاشکی می شد یه دامن گریه کرد .گفتم می دانید در خیبر روز سوم جنگ رسول الله فرمود چه نیرویی می خواهم ؟ نگاهم می کردید گفتم فرمود پرچم باید دست کسی باشد که کرار غیر فرار است هجوم برنده ای است که پشت به دشمن نمی کند و خواندم :

نشسته ام به راه تو به شوق يك نگا                ه ز پيش چشم خسته ام چرا گذر نمي كني
چقدر  حالم بد بود این روزا و تو نگران نگاهم می کردی ارام پایین امدم مثل همیشه غریب و تنها .داخل حیاط هنوز باران از ناودانها می چکید و خیسم می کرد . راهی دراز مانده بود و تنها باید طی طریق می کردم ارام خواندم : متی احار فیک....

خمپاره می امد بی امان و اون دورتر ها بزمین می خورد . جاده اندکی انطرفتر دور می خورد و یک کیلومتر انسوتر بداخل دره سرازیر می شد .روبرویم قله بود وعراقی ها روی جاده دید داشتند. تنها امده بودم و پیاده و حالا لای علفها زمینگیر شده بودم باید صبر می کردم تا غروب تا بتوانم رد شوم.همزمان مردم شلمچه انتهای جاده قتل عام می شدند. ...

نمی دانم چه بود درون جسم خسته مان که می فرسود هر سال اثرش بیش از سال قبل .نه فقط من همه همرزمانم .حاجی و علی و ...رفته بودند و ما هنوز مقاومت می کردیم ناسور و رنجور..محمدعلی و اصغر و حسن وعباس و...

ارام قدم برداشتم پاهایم خسته بودند مثل سینه ام .حالا دیگه حتی زمزمه هم نمی تونستم بکنم نفس یاری نمی کرد .کنار سامان لنگه اگه می نشستی اون دور دستها بعد جنگل روستاها پیدا بودند و حتی دور نمای شهر .این روزا سامان لنگه خلوت بود .نه دامها اجازه ورود به جنگل داشتند نه ادمها اینجا کاری داشتند خیلی وقت بود بخاری هیزمی ها جمع شده بودن و روستاییان تبرها را گوشه انبار پنهان کرده بودند. یکی دونفری هم که وصل به جنگل زمین داشتند به منابع طبیعی فروخته بودند...و حالا و لیک ها و کندسهای وحشی روی در ختها می رسیدند و بزمین می ریختند...جنگل متروک شده بود.یه وقتی اینجا میعاد گاه ما بود داداش و حمید و وحید و سعید و حاج اسداله طاری و حاج موسی و سید هادی و قدیر و سید عباس و علی نوری و حسین و نورعلی در باری و عباس طاری و...سفره می انداختیم از سامان لنگه تا خربکش و نان محلی و مربا وحکایات و خاطره ها و صدای خنده جنگل را پر می کرد... ...

سکوت بود وتنهایی .جنگل انگار وحشی شده بود تمش کلوها داخل خط مالرو را پر کرده بودن .هنوز پاییز نشده بود اما برگها داشتند زرد می شدند.کاشکی یکی را با خودم اورده بودم .تنهایی و بی همزبانی مرا می کشت.به افق نگاه کردم جنبنده ای نبود.اخرین مردم قبیله ام رها شده بودند روز مره گیها شان بر شور زندگی غلبه کرده بود ودر کوره راهها گم شده بودند...

به اسمان نگاه کردم ابری بود.ابرهای سفید وسیاه اماده بارش.این روزا باران می امد اندک .انقدر که یه نمه می امدو کوره راهها را پر علفهای سبز می کرد و اینگونه کوره راهها گم می شدن و دیگه ادمها رغبتی نداشتن که به کوره راهها بزنن .دامنه خالی بود ومدتها بود رد پاها گم شده بود..

به اسمان نگاه کردم ابری بود هیچ پرندهای پر نمیزد نه عقابی نه کبوتری.سینه ام درد می کرد باید قرصهایم را می خوردم نفسم تنگی می کرد .اما نباید می خوابیدم شاید مسافری در کوره راههای تنگ بر کنار دره های عمیق به من نیاز داشت .نگاه کردم مسافری نبود.یاد یه تصنیف افتادم که  : مسافر خسته من بار سفر را بسته بود...

هذیان هایم اغاز میشد نگاه کردم کلی از راه مانده بود باید می رفتم زمزمه کردم متی احار فیک.تا کی سرگردان تو باشم...

دراز نو جای عجیبه.بام دنیا و معمولا مه آلود.هوا مه آلود که میشه دنیا را گم می کنی نه درختها پیداست نه خانه ها .بهترین کار اینه که کنج اتاق بشینی و عبور مه را نظاره کنی که از لابلای تخته ها وارد اتاق می شوند. می دانی که در روزهای مه الود باید فانوس یا لامپا را روشن کرد چون داخل اتاق تاریکه و دل ادم می گیره .بیرون تو حیاط صدای شر و شر جوی اب که داخل حوضچه گلی میریخت به گوش میرسه ومه از روی علفها گذر کرده و علفها را شبنم زده و اگر داخلشان راه بری تا نزدیک زانوت خیس میشه...

در درازنو وقتی مه میاد ادم همه را گم می کنه دوستان خانه ها... وفقط خودتی و ادمهایی که کنارت هستند و یکی دومتر اونطرفترت پیدا نیست و این البته خوبه برا ادمهای که می خوان تنها باشن و می دانستی که می خواستم تنها باشم ...

روزای قبل اگر سرتخته رو سنگهای بزرگش می نشستی می تونستی اون پایین را ببینی دریا را شهرها و روستاها و جنگل را و به حال ادمهای که اون پایین موندن به حال ادمهای که نتونستن این بالا بیان به ییلاق بیان به اوج برسن غصه بخوری اما الان مه تمام سرزمین را بلعیده و سرتخته معنی خودش را بعنوان اوج از دست داده ...اگه هوا صاف بود می تونستم خیلی ها را ببینم که تو راه کوهند خیلی ها خسته شدن تو نیمه راه نشستن و اتیش روشن کردن خیلی ها بریدن و اماده بر گشت میشوند خیلی ها میگن تا همینجا بسه و بر گردیم و یکی دونفر تو اون منازل اخر دارن تلاششون را می کنن و خدا کنه مه نیاد تا بتونن برسن...

هیچکی رو تو این هوا نمیشه دید و گمت کردم .گم شدی این روزا ... یادمه چه شوقی بود برا رسیدن به درازنو به اوج به بلندترین قله های دکالی ... بعدش گفتن کم ابی اذیتت کرده یا شاید هم صعوبت راه بود یا تنهایی و می دانم تنهایی ها چه بلایی سر ادم میاره ...هر چه بود گم شدن خیلی ها ...

اردیبهشت و خرداد فصل درازنوست فصل گلهای رنگارنگش ,فصل زیبایی , بلوطها سبز می شوند بلوطهای پیر با دنیایی خاطره. نمی دانم هنوز طعم چای داغ کنار اتیش زیر بلوطهای پیر زیر زبان مونده یا نه. هنوز قصه های پرواز را تو یادها هست یانه ؟ قصه چلچله ها و عقابها را ...

ادما زود فراموش میکنن روز مرگی ها انقدر زیاده که گاهی فراموش می کنیم چرا زندگی می کنیم  انگار یه خواب طولانی مستولی میشه و یه وقت بیدار میشویم...

اگه مواظب نبودم چای می جوشید و خراب میشد . مه سنگین بود .خیلی وقت بود که خسته شده بودم کار با سنگ و چوب خسته ام کرده بود و می ترسم بعد ان همه بی خوابی بعد ان همه خستگی های جانفزا نتونسته باشم حتی یک قطعه زیبا در اورده باشم همه قطعات چوب را حرام کرده باشم نقشهای سنگیم هم  هنرمندانه نباشند ... یک پیاله چای ریختم .روزگاری تمام هم خودم را گذاشته بودم که انچه را طی سالها شا گردی طی سالها تیشه زدن یاد گرفتم یاد دهم خیلی شاگرد گرفتم اما گرفتاریهایشان نمی گذاشت نز اشت ...

یاد شعری از نیما افتادم :

خشک آمد کشتگاه         
در جوار کشت همسایه.

هوا این روزا بین سرما و گرما در نوسانه .یه وقتایی آتیش اونم اتیش بلند و پر حجم می چسیه و یه وقتایی هم گرما کلافه میکنه و باید به سایه پناه ببری. این روزا بخاطر باران این چند وقته جنگل سبز سبزه .علفا زیر درختا رشد کرده اند و الزو ها بلند شده اند چند روز پیش دیدم تو بازار الزو می فروشند . چلچله ها هم امدند و لانه هاشونو ساختن ...

چند وقته به محمدعلی زنگ نزدم مثل هر سال اول عیدی بسته های گز اصفهان را با پست سفارشی  به خانه مان فرستاده و هر سال هم موقع عید زنگ می زنه با نگرانی در کلامش .محمدعلی مجروح شیمیایی بالای چهل درصد ه با هم  شلمچه بودیم....

چقدر در  حال و هوای این روزا احساس تنهایی می کنم .علی اقا و حاجی جون و ... رفتند همه شان و تنها شدیم و حتی شرح هم نمی توان داد حکایت دلدادگی و جنون را...

نزدیکای کربلای چهار بود و لشکر در تب و تاب , آماده عملیات و گل سر سبد لشکر گردان یونس بود همه سلحشوران گردان آماده . شوری داشتیم ,با سید علی بنی لوحی صحبت کردیم که از بچه ها قبل عملیات بیعت دو باره بگیریم برا ی امام .اما نه بیعت معمولی هر کی دوست داشت با خونش امضا کند و یه پارچه ململ سفید گرفتیم اول من و محمدعلی امضا کردیم من پشت دستم کنار شستم را خراش دادم و اسمم را نوشتم و امضا کردم و محمدعلی هم و بردیم گردان همه امضا کردند بعضی کلمات کوتاه هم نوشتند. تا شب طول کشید و ما خسته و پارچه را تو صندوق مهمات گذاشتیم عقب تویوتا و رسیدیم شهرک دارخوین خوابمان برد از خستگی . صبح که بلند شدیم برا نماز دیدیم ای وای بارانکی زده و گریان پارچه را در اوردیم .قسمتی از پارچه که بالا بود خونها بهم مخلوط شده بودند و اینگونه بود که شدیم هم پیمان و هم خون وهم قسم شهدا  در بیعت با اماممان که اکثر بچه های گردان یونس در عملیات کربلای 4 شهید شدند...

ملجا ء ما امام رضا بود و بعد هر عملیاتی عازم مشهد میشدیم .گاهی مدرسه ای می گرفتیم گاهی حسینه ای و بچه های گردان  به نوبت می امدند . ...

بعد از  شهادت حاج حسین خرازی در کربلای 5 دل شکسته بودیم و رنجور و غمگین و پر شور ترین زیارت ما همان سال بود . آهنگران یه نوحه خوانده بود با عنوان : اسوه شب شکاران  فخر طلایه داران  حسین خرازی حسین خرازی  .غروب که میشد کاست را داخل ضبط تویوتا می گذاشتیم و در حالیکه 4 بلند گو رو تویوتا نصب کرده بودیم و بلند نوحه را پخش می کرد عازم حرم می شدیم . دسته جمعی ...

تمام زندگیمان از وقتی که خودمان را شناخته بودیم هر فرصتی گیر میامد عازم مشهد و پابوس اقا شده بودیم و این باورمان بود که: اغنیا مکه روند و فقرا سوی تو آیند ای بقربان تو که حج فقرایی . و اغاز نوشته هامان این بود که : ای حرمت قبله حاجات ما    نام تو تسبیح و مناجات ما... اما مشهد آن سال شور دیگری داشت .بی قرار بودیم و سودایی و جا مانده از قافله شهدا زخمی و رنجور و دلشکسته و اقا شفیع شد که کمتر از آهویی نبودیم در بار گاه ضامن اهو...و اگر ماندنی بود...

کمتر کسی خبر از بچه های جنگ و جاماندگان شهدا دارد کمتر کسی از بیقراریشان از رنجوریشان مطلع هست . محمدعلی شمیایی است تاول زا و ... اصغر هم سعید هم ابراهیمی و حاجی رفت و علی و خیلی ها ...

شنیدم اصغر مشرقیان بعد از باز نشستگی راوی شده در یاد مانده های شلمچه و طلایه و...که بعد از بازنشستگی نتونسته بود در خانه بماند و دو باره به کناره دژهای اشنای کربلای 5 و نهر عرایض و ... رفت .جایی که تمام رفقا جا مانده بودند تمام بچه های گردان اما باقر همسایه هم کوچه هم محله همشهری هم استانی و حتی برادر...

محمدعلی یه دی وی دی برام فرستاده عکسهای جنگ لشکر از اول تا اخرو خودم را می یابم خدنگ و استوار بر بالای قله ای مشرف به سد دربندی خان قبل عملیات والفجر ده و فتح حلبچه همانجایی که بخشی از جوانیم و سلامتیم جا ماند و بسیاری از بچه ها :سعید و سید رسول و اصغر و حاج محمد  و حسین و ابوالفضل و جوزدانی ودلال و ...همه جوان و پر شور و بسیار ی ماندند که تاب بر گشتن نداشتند ...

شبا تو مسجد شهرک جمع می شدیم بزرگ بود بزرگترین مقیاسی که از مسجد تا ان زمان دیده بودم و بسیاری از شبها جا نبود .منصوری بود و طاهریان و اصفهانی و علی اقا وگاهی اهنگران...مراسم که تمام میشد خیلی ها می ماندند که سر از سجده بر نداشته بودند ...

انتظار زیبا ترین فصل مشترک ما بود .انتظار امدن اقا برای پایان دادن به همه بدی ها و پلیدیها .سر فصل همه بی قراریهای ما مهدی زهرا بود . و ما امام را نایب می دانستیم نایب مهدی نه زبانا که قلبا باورمان بود و عاشقی عامل حرکتمان . اشاره دست نایب اقا اشاره چشمی برایمان کافی بود و اصلا اگر زنده مانده بودیم بخاطر اقا و نایبش بود و گرنه میل به رفتن بسیاری را با خود برده بود....

امام که رفت آرزو کردیم نالیدیم ... که ما هم برویم اما ماندنی شدیم که روزگار بازیها داشت. بیعت را اینبار با سید علی بستیم امام ما و مقتدایمان که مثل امام هم رهبر بود هم مرجع . و شکی نداشتیم که نایب اقا است و اینگونه بود که زمین با تمام سختیهایش فراخ شد که چراغ روشن بود ...

اما زمانه ما نبود که بیمار بودیم ورنجور و دلشکسته و نوع نگاهمان به ادمها به حکومت و ... فرق می کرد .اما حکم برآن قرار گرفت که دوباره وارد شویم در صحنه ای که کم از جبهه نبود کم خمپاره و ترکش نداشت .و ما بر بیعتمان استوار ماندیم.و دوباره جبهه ای شدیم...

گاهی وقت بی قراری احساس تنهایی و میل به دیدن رفقایی که رفته اند ادم را دیوانه می کند .بسیاری نمیدانند که هنوز سنگر ها برپاست هنوز بچه ها منتظر یک اشاره اند منتظر اسم رمز عملیات .و ما بر بیعتی که بسته ایم تا پای جان ایستاده ایم و وقت مصاف که برسد میشود انهای که در گلان و اسپیدار و حلبچه و شلمچه و ماوت و فاوو... جنگیده اند را از دیگران تشخیص داد...

شک کرده اند که نایب اقا سید خراسانی هست یا نه و ما خندیدیم به قیاس.سید خراسانی شاید از فرماندهان لشکر نایب باشد اما شان امام و نایب را در نظر نگرفته اند و ما را هم سربازانی که روز های سخت را دیده اند...

این روزها سخت دلتنگم  ,دلتنگ یاران شهیدم ,دلتنگ رفقای بجا مانده در شلمچه در فاو در حلبچه و...و صدای صفیر خمپاره و خمسه خمسه وغرش تانکها لحظه ای قطع نمی شود .جنگ مدتهاست با شدت ادامه دارد, و نگاهمان به امام ماست نایب امام عصر (عج) خدایا توفیق ده که راه گم نکنیم...

اللهم کن لولیک الحجه بن الحسن

باد به نرمی از روی تلار اقا احمد گذر می کرد و برف نرم را با خود پخش میکرد انگار برف دوباره در حال بارش است. برف اب شده از داخل سفالها به کوچه میریخت و از میان کوچه پر از گل راه خود را بسمت رودخانه باز می کرد... اجاقها درون کلبه ها روشن بودند و پرده ای از دود فضای روستا را پر کرده بود...

 بعد از خانه صفرعلی نورمحمدی زمین کل قمر بود بزرگ و وسیع و از داخلش راهی مالرو به پوش تپه سر میرسید.(اهالی وقتی طویله را تمیز میکردند پهن ها و خرده کاههای کثیف را به انتهای روستا برده خالی میکردند . بطوریکه یه تپه کوچک در کنار روستا  ساخته میشد که به آن پوش تپه میگفتند وقتی افتاب میزد و خشک میشد یا پهن ها و خرده کاهها رامی سوزاندند یا به مزرعه برده پخش میکردند که کود طبیعی قدرتمندی بود) کنار پوش تپه کارگاه سفالگری بود که در زمین حاج میر زکریا که به حاج حسنی معروف بود واقع شده بود.( مایحتاج عمده در پوشش بام خانه ها ی روستا سفال بود که در کارگاهای سفالگری در هر روستا ساخته میشد و سفالگران سرکلاته ای در منطقه معروف بودند. علاوه بر سفال در کارگاههای سفالگری انواع کوزه و ظروف سفالی نیز ساخته می شد.) دو برادر از کنار کارگاه گذشتند . اقا علی کار زدن و ساخت کوزه ها را تمام کرده و انها را ردیف چیده بود و داشت برای گرم کردن کوره هیزم می شکست. سلام کردند و اقا علی گفت برگشت یه خورده شیر بیارید سرما سینه پهلو کردم . از انجا تا سنگچین راهی نبود و سیف اله دشتبان شاهکویی کنار کومه نشسته بود و اتش را روشن کرده بود و به پارچ اب نگاه می کرد تا جوش بیاید و اماده بشه برا چایی . از انجا به بعد سوز دار بود و تمر تاش خل و نور دله و بعدش بانکلاته و خرس کشی . مسر خلوت بود و را ه مالرو پراز گل و لای . علیجان به برادر اشاره کرد که کاپک بزنه (کوبیدن با دو پا به پهلوی الاغ که باعث سرعت در رفتن الاغ میشد را کاپک زدن می گفتند و یداله کاپک زد و الاغ سرعت گرفت. وقت کار در مزارع نبود و دشت خلوت بود. هیزم شکنان صبح زود به جنگل زده بودند و ساعتی دیگر با هیمه های لاشه(هیزم درجه یک خشک را که با تبر از درازا دونیم کرده اند و سفیده و خوب می سوزه را لاشه میگویند و هیزم های گرده بر را کانده می گفتند.)دو طرف راه را بوته های وحشی انار گرفته بود که اگر چه بی برگ و بار بودند اما انبوه و درهم بودند.زیر درختچه های انار بهار خود را می نمایاند چمن سبز شده بود و جا بجا شیر پنیر های سفید نوچ (جوانه) زده بودند. اخر نور دله انجا که جاده دو راهی می شد و به سمت بانکلاته کردکوی یا بالا بانکلاته و خرس کشی میرفت مزرعه صفرعلی نورمحمدی واقع شده بود بالا دستش بعد از انار رکم (بیشه انار) رودخانه بود و اب فراوان بود و شر شر میکرد . ابی تمیز و سرد که از اسماعیل جنی سرچشمه می گرفت و بالا جاده را دور میزد و از نوردله بسمت ششدانگ سرازیر میشد یه گودال کم عمق بخشی از اب را به مزرعه صفرعلی نورمحمدی میرساند . داخل مزرعه را چند قسمت کرده و دور هر قسمت پرچین بود .وکلندی جداگانه داشت. گوکها و دمسها و ورزا و... هر کدام در قسمتی جداگانه نگهداری میشدند. سگها با دیدن صاحبان بسرعت به پیشواز امدند و در دست و پای الاغ پیچیدند . علیجان پیاده شد و یداله گفت من به خرس کشی میروم برای هیزم .ضمنا اگر شد واش هم می چینم برا خوراک گاوها.(واش گیاهان همیشه سبز که بر فراز درختان بلند رشد می کردهاند و در واقع انگل درختان بودند)علیجان پیاده شد و خورجین را خالی کرد. نون خشک را داخل نو خرد کرد(نو تنه خالی شده درخت بود که در ان اب یا مایع دیگر یا سبوس میریختند برا مال. یا داخل خانه بود و شیر را در ان خالی میکردند .نو کوچک هم بود که سگها را دران خوراک میداند)بعد از ترید نان دوغ را دران خالی کرد و چهار سگ با اشتها مشغول خوردن شدند. گاهی هم به سگها سس لوت میدادند(سبوس خیس شده) بعد علیجان پشلوار (شلوار ضخیم کار که روی شلوار می پوشیدند)را پوشید و داخل ارام شد. گادوش دستش بود و با ید گاوها را می دوشید سگها شروع کرده بودند به لو کردن .(لو به معنی پارس) انگار گرگ دیده بودند یا خرسی نزدیک میشد . علیجان بلند شد و به اطراف نگاه کرد .حالا سگها از محوطه کومه خارج شده و به سمت کردمحله راه پارس می کردند . علیجان تبر را برداشت و از محوطه خارج شد . اخر کوره را ه یه نفر که خودشو داخل چوخا پوشیده بود خطاب به علیجان فریاد زد :اهای سگا منو نگیرند و علیجان سگها را صدا زد .سگها پارس را ول نمی کردند و علیجان نهیب زد و سگها داخل کلام رفتند و علیجان درب کلام را بست(کلام یعنی طویله)غریبه نزدیک شد و با علیجان حال و احوال کرد و پرسید چیه می خواهی بزنی . علیجان گفت نه فکر کردم جانوره و تبر را کنار گذاشت غریبه سوت کشید و هفت نفر دیگر در انتهای کوره را پیدا شدند تفنگ بر دوش یا به شانه حمایل کرده .علیجان خواست تبر را برداره اما غریبه مچ دستش را چسبید. صفی سر دسته یاغیان بود . وقتی به علیجان رسید تفنگ را رو شقیقه اش گذاشت و گفت بزنم ؟اما حسین رسولی گفت نه اون بیچاره گناه نداره .بعد پرسید خوردنی چی داری؟ و علیجان گفت نون و چایی و شیر و پنیر وماست ...

صبحانه سریع خورده شد و علیجان منتظر یداله بود اما یداله پیداش نبود . صفی یاغی پرسید خانه حسن سیاه را بلدی ؟ ملک حسن کدخدا را؟ و علیجان گفت نه و صفی با مشت به دهنش کوبید دندان پیشین شکست و خون از دهان علیجان سرازیر شد .صفی داد زد میرویم

بهت قول میدم اگر مارا بخانه حسن سیاه برسانی باهات کار نداریم ازادی که بری...

علیجان به اتفاق یا غیها بسمت بالاجاده حرکت کردند .اجاق هنوز روشن بود و گاوها دوشیده نشده بودند و خوراک نخورده بودند.. .از داخل رودخانه میرفتند نرم و بی صدا تا انتهای روستا که گودارای بالا محله انجا خانه ساخته بودند بعدش از رودخانه خارج شدند به سمت خانه حسن سیاه ...

علیجان به چهره یاغیها دقیق شده بود چهره کینه توز صفی رسولی و... هیچگاه فراموششان نمیکرد. معمولا یاغیها با گالشها کاری ندارند انان در اوارگی خود در جنگل به گالشها محتاجند به تلار گالشی و شیر و کلوا نون انها به پناه انها و.... علیجان امید وار بود که یاغیها او را رها خواهند کرد و او بعدا به ملک حسن خواهد گفت که چگونه بزور مجبور شده که راهنمایشان کنه...

یاغیها اطراف خانه ملک حسن را محاصره کردند با پنج تیر و برنو و دنگی و ورندل و علیجان ترسید صحبت مرگ بود و نابودی و کشتن ملک حسن کدخدا .اولین تیر که صدا کرد علیجان گریخت همانند مارالهای جنگلی جهید و به سمت پایین محله دوید ...

یاغیها اولش مواظب نبودند اما حسین رسولی دادزد گالشه در رفته و صفی اشاره کرد بزنیدش و محمد کافر با سه تیر نشانه رفت . علیجان کنار منزل کاتیبها رسیده بود چند گام دیگر اورا داخل کوچه گم می کرد... سینه اش می سوخت از سوزسرما و ترس و دویدن وکمی نفس ,سر کوچه بود که گلوله به کمرش اصابت کرد و تهیگاهش را درید شدت گلوله به گونه ای بود که با صورت به زمین خورد اما بلند شد کوچه خونی شده بود و خون با صدا از بدنش خارج میشد. ترسیده بود مثل شوکایی که تیر خورده باشد و منگ شود. گل علیخانی ها تعداشان زیاد بود و گل علیخانی خل پر بود از خانه های تو در تو اگر به انجا میرسید شاید جان بدر میبرد. درب حیاط محمد ابراهیم گل علیخانی باز بود و علیجان داخل شد . رد خون علیجان تمام مسیر را قرمز کرده بود و علیجان وارد حیاط شد تنها و بی پناه مثل شوکایی که تیر خورده و شکارچی دنبالش می کند و پناهی ندارد. کنار نال خانه سرش را روی نال گذاشت یداله کجا بود ؟یکی باید به صفرعلی خبر میداد... به سوز دار نگاه کرد ابرهای سیاه بیشتر شده بودند. یکی باید گوکها را به کلام میبرد . مادر بی علیجان  تنهایی چکار می کرد بعد از این .... و چشمانش رابست...

یداله نام پسر بزگش را علیجان گذاشت و صفرعلی داغ علیجان را بر دل گرفت و مادر تمام عمر مویه کرد....

جاده شاه عباسی از گلوگاه عبور کرده از از زیر حد جنگل عبور می کرد  واز سرکلاته رد می شد و سپس از سالیکنده گذشته و از جنوب ولاغوز وارد کردکوی میشد و از زمینهای بانکلاته کردکوی عبور می کرد و از پایین دست بالاجاده رد میشد و به استراباد میرسید. راه دیگر از ولاغوز به امامزاده چهارکوه در دل جنگل می رفت و از پلنگ پا در حاشیه جنگل از زیر خرس کشی بسمت بانکلانه میرفت و از سمت نوردله به بالاجاده می رسید . یاغی ها برای تردد بیشتر از این راه استفاده می کردند...

برای تنبیه بالاجاده ایها یاغیان  به بالاجاده کمین زدند و دو نفر را که اول صبح عازم مزرعه بودند را با شلیک تفنگ به قتل رساندند. سپس خرس کشی را کمینگاه گرفتند یک نفر را گروگان گرفتند . سه نفر هم اسیر شدند...

برای ایجاد رعب سه اسیر را دست و پای بستند و داس را در اتش داغ و وبدنشان را سوزاندند...التهاب بالاجاده را فرا گرفته بود و شبها از یاغیان  و کینه انها به بالجاده و مردم ان  قصه می گفتند و سخن اصلی این بود چه باید کرد.؟ یاغی ها پیام دادند که باج می خواهیم . طلا و روغن و گندم و ارد و گوسفند و....

تازه خورشید غروب کرده بودمحمد گنبی پشت کلند حسن سیاه سرفه کرد و صدا زد مش حسن ,یا الله, حسن سیاه به نماز ایستاده بود اکبر پسرش موشی بدست داخل حیاط امد سگ بشدت لو (پارس ) می کرد و محمد گنبی رنجور بالا رفت کله(اجاق) روشن بود موشی هم لرزان می سوخت . بانوی خانه مقداری کل (پوسته) درخت داخل اجاق ریخت و فضا روشن شد. حسن سیاه خوش امد گفت .یاغیان محمد گنبی را سوزانده بودند از چند جا.  محمد گنبی برای هیزم به جنگل رفته بود و یاغی ها گیرش اورده بودند الاغش را برده و خودش را هم نا سور کرده بودند و حالا محمد به گلایه خدمت کدخدا رسیده بود . ملک حسن قول داد انتقامش را خواهد گرفت...

هنوز اذان صبح را نگفته بودند . نسیم بهاری بسیار فرحبخش بود . دسته چهار نفری ارام در دل جنگل قدم بر می داشتند .چنته بر دوش و پاتو پیچ و کاله چرم بر پا ...جنگل سبز و انبوه و پر درخت بود . بوی بنفشه های وحشی فضا را پر کرده بود به ششدانگ واقع در انتهای بن کلاته که رسیدند فجر دمیده بود . کنار رودخانه ششدانگ وضو ساختند و داخل کومه چوپانی نماز خواند . همانجا هیزم را اتیش کرده و صبحانه خوردند . نان و چایی و پنیری. سپس به سمت پلنگ پا را افتادند در مسیر رادکان راه , تازه سپیده دمیده بود که در کمینگاه به انتظار نشستند ...

ملک حسن بود با ورندلی که همیشه اماده بود . برادرش علی پیر بود با سر پر قدیمی که دنگ تختی بزرگ داشت حسن غفار خواهرزاده اش که ورندل داشت و عزیز رایجی که تبر ی را حمایل شانه ساخته بود و سلاح گرم نداشت. قرار گذاشتند که اگر یاغی ها زیر شش نفر بودند حمله کنند...

خورشید تازه داشت بالا  می امد که صدای خش و خش پاهایی در جنگل پیچید .عزیز رایجی بالای درخت بود چند ده متر پایین تر و صدای بلبل دراورد . ملک حسن ورندل را حمایل شانه ساخت و منتظر ماند .یاغیان دو نفر بودند . تفنگ به شانه اویخته چنته بزرگی بر دوش از داخل کوره راه بسمت دراز نو می رفتند . از مقابل دسته که عبور کردند علی پیر  شلیک کرد صدای مهیب  تفنگ سر پر جنگل را لرزند و یاغیان  غافلگیر شده در جایشان خشکیدند . دسته بیرون امدند و تفنگ ضبط شد و دستهای یاغیان بسته شد از کت و راهی بالاجاده شدند . یاغیان التماس می کردند که بی تقصیرند و رهایشان سازند اما ملک حسن نهیب زد که ساکت باشند..

علی پیر بشتاب عازم بالاجاده شد تا خبر را به اهالی برساند... نزدیک ظهر به بالاجاده رسیدند رودخانه و خندق را رد کردند مردم جلو مسجد منتظر بودند و چند نفر حمله کردند که به انتقام یاغیان را بکشند اما ملک حسن  گفت  که اسرای من هستند...

اسم دویاغی جعفر و محمدعلی کمشی بود . جعفر لابه می کرد و اینکه بی تقصیر است و محمدعلی کمشی گولش زده و اینکاره نیست و قسم می خورد که از دیروز اغوا شده و راهی رادکان بودند و زن و بچه دارد و خجالت می کشد و.... ملک حسن دستور ازادی جعفر را صادر کرد. دست و پای محمدعلی کمشی را بستند و گوشه طویله به زنجیر کشیدند که یاغیان دنبالش بیایند  تا در مقابل گروگان بالاجاده ای ازادش کنندو اینگونه محمدعلی کمشی هم به جیره خواران خانه ملک حسن اضافه شد...

شش ماه گذشت  اول پاییز بود و فصل کار در مزرعه مردان خانه و برخی زنان به مزرعه رفته بودند . بچه ها مانده بودند و عروس های خانه زن اکبر  و اصغر و حسین.. خورشید نان پخته بود با سواد بود سواد قرانی داشت با فرهنگ بود .گرده ای نان برداشت به همراه پنیر و به اصطبل برد تا ناهار یاغی را بدهد. یاغی غمگین نشسته بود نان و اب و پنیر را جلوش گذاشت. یاغی گریه کرد شش ماه حبس بود . گریست و گفت من دیگر خانه زادم محرم اهل خانه . کینه ای ندارم بچه ها با من اخت شده اند عمو صدایم می کنند دستم باز کن تا غذایم را بخورم . شمر هم اینقدر سخت گیر نبود. خورشید را دل سوخت و دستبند باز کرد .یاغی ناهار را خورد و بلند شد و تبر را برداشت و شروع کرد به هیزم شکنی . بعد دمدمه غروب گاو دوش (ظرف شیر دوشی) خواست برای شیر دوشی و...

گرگ ومیش بود که محمدعلی کامشی ظرف شیر بدست جلو کلند به گوچه نگاه کرد پرنده پر نمیزد .شب تاریک بود تاریک ماه. ملک حسن داشت وضو می ساخت سر اوکله(رودخانه کوچک داخل حیاط) بچه ها هر یک به کاری مشغول بودند. ...

ملک حسن بلند شد کنار کلند مس کلا روی زمین بود پر از شیر اما یاغی نبود داخل طویله هم خالی بود و حیاط . یاغی غیب شده بود و در این شب تاریک امکان تعقیبش نبود ملک حسن از داخل حیاط فریاد زد خورشید....

ادامه دارد...

...صفی رسولی ولاغوزی بود . و ناراضی از شرایط زمانه .یک روستایی بی سواد اما قلچماق که فشار اربابهای منطقه باعث شد سر به طغیان بردارد.و فصلی خواندی در تاریخ کردمحله پدید اورد .

داوری کدخدای سرکلاته بود و مورد اعتماد اداره املاک سلطانی در زمان رضاشاه ,به حمایت سرگرد داغستانی شلتاق می کرد در منطقه و حتی سلطانی کارکندهای را بچوب بسته بود و کین می پراکند. زیبایی زن دوم صفی او را اغوا کرده بود برای تصاحب این زن, و البته جرائت تصاحب زن را هم نداشت بنا براین به هر بهانه ای مزاحم صفی می شد تمام دزدی ها و خرابی های منطقه به صفی رسولی نسبت داده می شد تا او دست از زنی که خود نیز با حرف و حدیث با او ازدواج کرده بود بدارد .و صفی می دانت این کینه کشی ها از کجا اب می خورد و منتظر بود .شبیه گرگی در کمین...

پنجم شهریور بیست اهالی کردمحله مثل هر روز بساط چاشت و ناهار برداشتند که عازم مزرعه شوند . اما در خط طرق که به خط رضاشاهی هم معروف بود ردیف کامیونهای روسی با ارم ستاره سرخ و داس و چکش راه را بسته بودند .جنگ به ایران کشیده شده بود و کردمحله تنها چهل پنجاه کیلومتر با مرز فاصله داشت و همان ابتدا اشغال شد . بساط اداره املاک و فشار رضاشاهی برچیده شده بود و تمام مناطق شمالی مستعد اشوب و یا غیگری بود.ژاندارمری عملا قدرت از دست داده بود و امنیه ها چندان دخالتی در امور نداشتند...

عید فرا رسیده بود و منطقه کردمحله سرسبزتر از همیشه در سالی که سایه سنگین رضا خان از مملکت رخت بسته بود روزهای نویی را تجربه می کردند. در همین روزها صفی اما در ولاغوز با طیبی ها و بنی هاشمی ها درگیر شد و برنو بدست اماده خون ریزی و طغیان گردید . برای دستگیرش ژندارم اوردند و صفی تیراندازی کرد و مجبور شد از خانه بدر رود...

جای صفی در ولاغوز نبود و مثل همه یاغیان به جنگل زد در محدوده سرکلاته تا کردکوی و بالاجاده از دوکالی تا شامکالی تا رادکان و جنگلهای انبوه کردکوی. بسیاری به طمع ثروت اسان و غنیمت در ان روز گار اشفته بدو پیوستند و جمعیت یاغیان بین بیست تا پنجاه نفر بسته به فصل در نوسان بود . اینک صفی کوس لمن الملکی میزد گفته اند صفی مسلسل خریده ... در گوشی گفته میشد که  بزرگانی مثل دوستعلی مقدم و سید محسن مسلمی حامیانش بودند و امانت داران بارهای دزی سهم یاغی که جرائت نداشت ان همه مال دزدی را در خانه خود نگه دارد...

بی شرم بود  و دزد ناموس مردم. گویی می خواست بلایی را که داوری برسر ناموس او اورده بود تلافی کند که روزگار اینک به کامش بود تلافی رابطه ای حرام جلوی چشمانش را می خواست از مردم رنجدیده بستاند . روستاهای منطقه رام صفی بودند از کارکنده و سرکلاته و ولاغوز و حتی کردکوی .... اما بالاجاده یله داده بر کنار کوه سوزدار وصل به جنگل با رودخانه های دوطرف و کدخدای نترسش ملک حسن (حسن سیاه ) خاری در چشمش بود . ملک حسن دشمن یا غیان بود .نترس و شجاع و تیر بدست , باید فکری به حال حسن سیاه و بالاجاده و بالاجاده ای ها میشد...

ادامه دارد...

سید خیل اخر روستا بود . بعد از سید خیل چند خانه جدید بود .منزل شیخ صفرعلی شهواری و بعد علی اکبر ناصری که برای مدرسه رادکان اجاره داده بود بعد قائمی خیل و... پسر حاج سید حسین , حاج جلال اخر ابادی خانه ساخته بود و بعدش پوش تپه بود و کوزه گری و سفال گری در زمین حاج میر زکریا و زمینهای کشاوزری سادات و بعد سنگ چین که کومه دشتبانی بود انار رکم و لنبک و کال نور و زمین های پایین دست هم نور دله. نور یا ناور اب بندان را می گفتن و زمینهای زیر حدش نور دله خوانده می شدند گت نوردله یعنی نور دله بزرگ و خورد نوردله یعنی نوردله کوچیک از نوردله هم یک را بسمت خرس کشی میرفت و یک راه بسمت بانکلاته که به پایین بانکلاته یا بالا بانکلاته میرسید....

خانواده نورمحمدی ها کلا گالش بودن چه نورمحمدیهای پایین محله چه نورمحمدیهای بالا محله که فامیل هم بودند . کومه تابستانی گالشها از قره سی کول تا سیاهبند و زیر حد چکل ادامه داشت . و کومه پاییزی به جزک و خرس کشی میرسید و در هوای سرد چله کوچیک دمس ها و گوکها را به نوردله می اوردند. صفرعلی نورمحمدی گالش بود .مرد کوهستان و تمام دره دوکه های جنگل بالاجاده حتی منطقه جنگلی انبوه رزدله و پلنگ کرس و... مثل کف دست میشناخت . علیجان و یداله هم پسرانش بودند و کمک کار کارهای خانه ....

چند روز بود که برف می امد .اما نه پرپشت و وحشی نمه برفی میزد و روز با تابش افتاب برف ناگهان جمع میشد و تا خود جزک بالا میرفت . علیجان صبح که بیدار شد افتاب بالا امده بود واندک برف باقیمانده از ناودانها بصورت قطرات اب می چکید . خانه پایین محله انتهای روستا بود پشت سید خیل کوچه مالرو بود و خانه صفرعلی انجا واقع شده بود و پشت خانه انها محوطه و زمین کل قمر بود و زمینهای کشاورزی که به اودنگ میرسید. بخاری اتیش شده بود و اوان دله گرم بود سفره صبحانه پهن شد سرشیر و کره و انجیر دشو وتقسیم کار سر سفره به عمل امد .صفرعلی خانه می ماند و هیزم میشکست و به گاوهای ماده که ابستن بودند میرسید نزدیک بهار بود و چند وقت دیگه گوساله های جدیدی به گله اضافه میشدندو علیجان به جنگل میرفت برا هیمه و یداله دوباره به نوردله میرفت . بنه نیاز داشت که همیشه دو سه نفر انجا باشند...

دو برادر بدقت پاتو را به پایشان پیچیدند پاتو شال بلند پشمی بود قرمز وزرد وسیاه رنگ . زنان یزدی خیل و سید خیل می بافتند گرم بود و بدقت روی جوراب پشمی دور پا پیچیده می شد تا زیر زانو و با نخ ان را گره می زدن و محکم می کردند بعد کاله چرم را رویش می پوشیدند و پا در هر برفی از سرما زدگی مصون می ماند ...علیجان با دقت پالان را پشت الاغ انداخت و تنگ را از زیر شکم کشید و محکم کرد بعد خورجین را روی پالان اداخت و بقچه ای که مادر داد ودر ان چای خشک و گرده ای نان و تیکه ای پنیر و پارچ و چای و کبریت بود داخل خورجین گذاشت.تبر را هم از پشت وسط پالان محکم کرد بطوریکه فقط قسمتی از دسته بیرون ماند و بعد دنگا له را روی خورجین انداخت. هر دنگا له دو چوب وی شکل از کندس یا ولیک بود که با طناب بهم وصل می شدند و زمانی که دو دنگاله کنار هم قرار می گرفت الاغ اماده حمل هیزم بود هیزمها را از پایین داخل دنگاله می چیدند تا به پالان برسند بعد روی پالان هیزم می گذاشتند و با کارکش که طنابی محکم بود هیزم را محکم می کردند.دنگاله که انداخته شد دوبرادر سوار الاغ شدند و از کلند که پدر باز کرده بود گذشتند .اسپه گوش سگ گله هم با شادی جلو الاغ میدوید .اون دورها روی تارستان لکه های ابر سیاه دیده میشد و سوز بادی که از درازنو سرازیر میشد و از روی برفهای چکل و تمام جنگل عبور می کرد گونه را میبرید. دوبرادر کامشی کلاه خود را تا زیر گوشها کشیدند و با شال دور دهان را بستن...

ادامه دارد

اما روزهای بهاری زود خواهند رسید .فصل خروسخوان قرقاولهای نر...

روزهایی که در چمن زارهای حاشیه جنگل بدنبال جفت خود ,نماد زیبایی سرزمینم می گردند

ودر پایان الهام بخش نقاشان و نماد طبیعت زیبای شمال می شوند

اربعین سرور و سالار شهیدان حضرت امام حسین  (ع) بر تمامی مسلمین  تسلیت باد

زیارت اربعین:

اَلسَّلامُ عَلى وَلِىِّ اللَّهِ وَ حَبیبِهِ؛

سلام بر ولى خدا و دوست او

سلام بر خلیل خدا و بنده نجیب او

سلام بر بنده برگزیده خدا و فرزند برگزیده‌اش

سلام بر حسین مظلوم و شهید

سلام بر آن بزرگوارى كه به گرفتاری‌ها اسیر بود و كشته اشكِ روان گردید

خدایا من به راستى گواهى دهم كه آن حضرت ولىّ (و نماینده) تو و فرزند ولىّ تو بود و برگزیده‌ات و فرزند برگزیده‌ات بود كه كامیاب شد

به بزرگداشت تو، گرامیش كردى به وسیله شهادت و مخصوصش داشتى به سعادت و برگزیدى او را به پاكزادى

و قرارش دادى یكى از آقایان (بزرگ) و از رهروان پیشرو و یكى از كسانى كه از حق دفاع كردند

و میراث‌هاى پیمبران را به او دادى و از اوصیائى كه حجت تو بر خلقت هستند قرارش دادى

او نیز در دعوت مردم جاى عذر و بهانه‌اى (براى كسى) نگذارد و بی‌دریغ خیرخواهى كرد و جان خود را در راه تو داد

تا برهاند بندگانت را از (گرداب) جهالت و نادانى و سرگردانى (در وادى) گمراهى و چنان شد كه همدست شدند بر علیه آن حضرت كسانى كه دنیا فریبشان داد.

و فروختند بهره (كامل و سعادت خود را) به بهاى پست ناچیزى و بداد آخرتش را در مقابل بهائى اندك و بى مقدار و بزرگى كردند و خود را در چاه هوا و هوس سرنگون كردند،

و تو و پیامبرت را به خشم آوردند

و پیروى كردند از میان بندگانت آنانى را كه اهل دو دستگى و نفاق بودند و كسانى را كه بارهاى سنگین گناه به دوش مى‌كشیدند

و بدین جهت مستوجب دوزخ گشته بودند آن حضرت (كه چنان دید) با شكیبائى و پاداش جوئى با آنها جهاد كرد تا خونش در راه پیروى تو ریخت و حریم مقدسش شكسته شد

خدایا آنان را لعنت كن به لعنتى وبال دار و عذابشان كن به عذابى دردناك

سلام بر تو اى فرزند رسول خدا، سلام بر تو اى فرزند آقاى اوصیاء

گواهى دهم كه به راستى تو امانتدار خدا و فرزند امانت‌‌دار اویى سعادتمند زیستى و ستوده از دنیا رفتى

و گمگشته و ستمدیده و شهید درگذشتى و نیز گواهى دهم كه خدا به راستى وفا كند بدان وعده‌اى كه به تو داده،

و به هلاكت رساند هر كه را كه دست از یاریت برداشت و عذاب كند كسى كه تو را كشت و گواهی دهم كه تو به خوبى وفا كردى به عهد خدا،

و جهاد كردى در راه او تا مرگت فرا رسید خدا لعنت كند كسى كه تو را كشت

و خدا لعنت كند كسى كه به تو ستم كرد و خدا لعنت كند مردمى كه شنیدند جریان كشتن و ستم تو را و بدان راضى بودند،

خدایا من تو را گواه مى‌گیرم كه من دوست دارم هر كه او را دوست دارد و دشمنم با هر كه او را دشمن دارد پدرم و مادرم به فدایت اى فرزند رسول خدا.

گواهى دهم كه تو به راستى نورى بودى در پشت پدرانى بلند مرتبه و رحم‌هایى پاكیزه

كه آلوده‌ات نكرد اوضاع زمان جاهلیت به آلودگی‌هایش و در برت نكرد از لباس‌هاى چركینش

و گواهى دهم كه به راستى تو از پایه‌هاى دین و ستون‌هاى محكم مسلمانان و پناهگاه مردمان با ایمان هستی

و گواهى دهم كه تو به راستى پیشواى نیكوكار با تقوا و پسندیده و پاكیزه و راهنماى راه یافته‌اى

و گواهى دهم كه همانا امامان از فرزندانت روح و حقیقت تقوا و نشانه‌هاى هدایت

و رشته‌هاى محكم (حق و فضیلت) و حجت‌هایى بر مردم دنیا هستند و گواهى دهم كه من به شما ایمان دارم

و به بازگشتتان یقین دارم با قوانین دینم و عواقب كردارم و دلم تسلیم دل شما است

و كارم پیرو كار شما است و یاریم برایتان آماده است تا آن كه خدا در ظهورتان اجازه دهد

پس با شمایم نه با دشمنان شما، درودهاى خدا بر شما و بر روان‌هاى شما

و پیكرهایتان و حاضرتان و غائبتان و آشكارتان و نهانتان.

آمین اى پروردگار جهانیان.

کلیپی دارد حاج صادق اهنگران که در بخشی از ان می خواند :

جنگ ما را لایق خود کرده بود
جبهه ما را عاشق خود کرده بود

شاید اولش ادای تکلیفی بود در برابر روح بلند زمانه امام راحل ره که عازم جبهه شدیم  اما بعدش  نمی دانم در خاک دارخوین و شهر ک و مسجد شهرک و شلمچه و ... چه تاثیری بود که ماندنی شدیم برای همیشه , یعنی تا پایان جنگ .و در پایان بسیاری ماندند بهترین رفقایمان , صادق ترین و عاشقترینشان و ما برگشتیم زخمی و ترکشی و شیمایی که هنوز نوبتمان نشده بود و هنوز تقدیر بازی ها داشت....

همرزمان و همسنگرانم در گردان امام باقر (ع)  : بهترین درودهایم را بپذیرید اکنون سالها از ان روز گاران گذشته .اما پیوند برادری و دوستی که در روزهای سخت و صعب جنگ پدید امد موجب شد که ذره ای احساس بیگانگی و دوری ازشماها یعنی تک تک تان نکنم. ...

روز اولی که عازم جبهه شدم غریب بودم و تنها و لرزان .جوانکی گرگانی غریب در اصفهان و لشکرش که دانشجویی بودم از سرزمین باران در شهری بزرگ . وقت اولین اعزام  عباس کریمی بود که راهنماییم کرد برو گردان امام باقر(ع)بچه های اران و بیدگلند و من با بچه های اران و بید گل هم اتاق بودم و همدرس و هیچوقت در کنارشان احساس غربت نداشتم. مهربان بودند و صادق و صمیمی...

شهرک که رسیدم نشانی اصغر مشرقیان را داشتم از منعمی و عباس کریمی و بعد چند روز سراغ گردان امام باقر را گرفتم .گفتند موقعیت عربند فعلا و راهی موقعیت عرب شدم و انجا نخستین اشنایی ها شکل گرفت .وقتی شنیدند دوست و هم اتاقی اران و بیدگلی ها هستم و رفیق کریمی و عصاری و مشرقیان ... راهی چادر فرماندهیم کردند و انجا با تنی چند اشنا شدم که  هواییم کردند برای همیشه...

احسن زاده فرمانده بود و شیخ جواد معاون و علی بیسیم چی و.... بعد از این هر جا و هر ماموریتی که بودم  خانه دومم گردان امام باقر بود که سخت مهمان نواز بودن و حرمت دار...

کربلای 4 گردان حال و هوای خاصی داشت و من تمام وقت پیش بچه ها بودم و یادم نمی رود مناجاتهای قبل عملیات در گردان و سخنان شیخ جواد. و عروب قبل عملیات روضه وداع خوانده شد و خداحافظی کردیم و نمی دانستم اخرین دیدارمان هست تا قیامت....

سخت گرفته بودم و بد حال .تب و تاب اصغر مشرقبان رو من هم اثر گذاشته بود .اطلاعتی داشت که نمی گفت  و بعد تایید شد شهادت شیخ جواد و علی و... در شهادتشان سخت گریستم .سخت و زجر اور و اگر نبود ادامه راهشان برای همیشه رفته بودم ازجبهه .اما باید می ماندم که یکی از وارثانشان من بودم...

سالها می گذرد چند بار به اران امدم  به زیارت تربت پاکشان ....

شکسته و زخمی با ریه هایی که دیگر چندان دوام نخواهد اورد و گلایه های که بر تربتشان کرده ام .مثل خیلی ازشما برادران و همسنگرانم . بارها شکسته ایم اما بر بیعتمان ماندیم ...

امام و مولایمان حسین بن علی (ع) در بخشی از دعای عرفه می فرماید: گاهی زمین و مذاهب با همه وسعت و فراحیشان بر من تنگ می گیرد ... و می دانم حکایت بسیاری از ماست...

این روزها بخصوص در ایام یاد اوری شهدا و جنگ بیتاب میشوم و بقول سهراب شاید در دوردستها نوری مرا می خواند . ...

بیش از 25 سال می گذرد و در چنین مراسمیست که ناگهان احساس می کنی چقدر زود دیر میشود...

دستان پر مهر همه رزمندگان و همسنگرانم را می بوسم التماس دعا دارم که سخت بدان محتاجم ...

کجایند اسیران سوز دعا
کجایند مردان بی ادعا
کجایند شور آفرینان عشق
علمدار،مردان میدان عشق
کجایند مستانه جام مست
دلیران عاشق شهیدان مست
من امشب خبر می کنم غرب را
که آتش زنند این دل سرد را
ذوق و شوق نینوا کرده دلم
چون هوای جبهه ها کرده دلم

...

تکیه ما دیدنی بود یه راهش از کنار بانک صادرات می گذشت و وارد میشد چسبیده به خانه حاج ولی صادقی و یه دروازه اش داخل حیاط مرحوم عرب باز میشد . رفت و امد ادما از داخل حیاط مرحوم عرب باعث مزاحمت می شد اما به حرمت تکیه هیچوقت بروی مردم نمی اوردند. ساختمان تکیه از دو بخش قائم تشکیل می شد یه بخش وصل به بانک صادرات که شامل اشپزخانه و ابدارخانه بود با حوضی در حیاط خلوت برای شستشوی و سایل اشپزخانه . کنارش هم دریچه ای داشت برای ورود و خروج یزدی ها در واقع یزدی خیل را به تکیه وصل می کرد . بعد ردیف اتاقهای رو به قبله بود . یه اتاق کوچک بعد اتاق بزرگ و اصلی تکیه بعد باز یه اتاق متوسط و در انتها یه اتاق کوچکی که درش همیشه باز بود .برا مسافرا و جاماندگان و کسانی که شبها می خواستن در جایی بیتوته کنن.

از ذیقعده شوریدگی اغاز می شد تا محرم و دهه محرم و عاشورا .درست دوماه تا ما ه محرم مانده وقت شوریدگی بود . ذیحجه و بعدش هم محرم بود . اتاق کوچک تکیه ما پر می شد از مسافران سرگشته که به نانی و ابی خوش بودند و زیلویی برای بیتوته...دیدن این مسافران برای ما قشنگ بود و زیبا .در ده چنان ادمایی نداشتیم یکی با کشکول یکی با خرقه یکی تماما لباس سپید پوش یکی ژولیده و پریشان ...

همراه جمع امدم به تماشا و دیدمت انجایی . چند ذیقعده نیامده بودی را نمی دانم اما انجا بودی نشسته رو به بقیه و نوبت شعر خوانی که رسید و هر کدام مدحی خواندند حتی نگاهم نکردی و دلم برای خودم سوخت که این شوریده  حتی یه بار هم نگاهم نکرد...

برخلاف همیشه چشات پر بود از شادی و لبخندت تمام پهنای صورتت را پر کرده بود . گفتی از دیروز شاد بودم  تمام راه را بفکر اتاق کوچیک تکیه بودم . این دفعه نوبت تو بود که حرف بزنی و من گوش کنم و تو گفتی گاهی می ترسم چون این شبها راهنما هایم را نمی بینم و من گفتم دیگه حالا بخواهی یا نه تو مسافری و تو گفتی برای تو می ترسم راه طولانیست اگه نتونستم چی ؟ و من گفتم حالا حالا ها وقت داری و تو خندیدی به پهنای صورتت و پرسیدی به نظر تو من به کجا میرسم و من گفتم این روزا پر امیدی و تو چشماتو بستی و گفتی ممنون و من نگاهت کردم .شور محرم حسینی ات کرده بود .چشمامو بستم و ارام دعا کردم برات...

قرقاولها انقدر زیاد بودند که حتی تو باغچه پشت خانه مان هم رو درخت انار یکیشان شبها می خوابید.

تمام طراوت دشت به حضور قرقاولهابود اول صبح از درختها پایین میامدند و در وقت طلوع قرقاول نر می خواند زیبا و رسا.

وجین گران و این روزها انار چینان می تونستن در مزارع قرقاولها را ببیند که مغرور و زیبا ارام ارام لابلای علفها جستجو می کنند .کنار بوته های گوجه فرنگی, کنجد و ..

شکارچی و سگش بدترین قاتلین قرقاولهای زیبا بودند .و گاهی تمام دشت از بانگ قرقاول خالی میشد و ما نگران کنار هر بوته ای را بدقت نگاه می کردیم که مبادا نسل قرقاولها تمام شده باشد . اما صبحی پاییزی صدای دلنشین قرقاولی زیبا دلهامان را پر امید می کرد...

چقدر دلتنگ دشت و قرقاولهای زیبایش هستم یکی از همین روزها ازصبح کنار درختچه اناری به انتظار بانگ قرقاولی روزم را سپری خواهم کرد تا شب که صدای جابجا شدن قرقاولها بر درختچه اناری خواب را بچشمانم بیاورد. چه دلتنگم این روزها...

مارال باشکوهترین در جنگل سبز ماست. رعناترین قامت و شکیل ترین شاخها متعلق به اوست.بلندترین گردن و زیبا ترین جشمها مال ماراله.

فصل گو وانگ همیشه غمگینم می کنه. شکارچیان وارد در مسیر مارال .بانگ میدهند بانگ ماده مارالی که تقاضای جفت دارد و مارال نر مغرورو سرمستی  بدام می افتدو بانگ گلوله ای به یک زندگی زیبا و پر نشاط خاتمه میدهد.

به عکس مارالم نگاه می کنم . بلند و کشیده ومغرور از روبرویم نگاه می کند . چقدر دوست داشتم این موجود زیبا را . و کار و کار وکار باعث شده بود که مدتها از جنگل و مارال و طبیعت فاصله بگیرم . این روزا باید وقت بزارم برای دیدن مارال .دلتنگم خیلی دلتنگ...

خداوند در قران بارها سفارش به سفر کرده است .فسیروا فی الارض...

وقت سفر موقع خداحافظی است با دوستان یاران اقوام واینکه بهل کنید...

گم می شد گم می شود مسافردر دل راههای نا اشنا ,کویرها و دامنه قلل مرتفع . چه بسیار مسافرانی که بر نگشتند . و چشم بدر ماندند اهل خانه...

مسافرت دل می خواست و همه کس اهل سفر نبود ماهها و سالها طی طریق , بیابان و قطاع الطریق و سرما و ...

مسافران همیشه عزیز بودند و در برگشت مورد استقبال اهل خانه ومحل قرار می گرفتند . حالا تجربه های گرانقیمتی کسب کرده بودند و ریش سپید بودند به نوعی...

در نیایش شیرین با خدای یکتا هم دونوبت به نوعی از مسافران غریب یاد می شود:

به بالین غریبان بر سر راه...

به دور افتادگان از خان ومانها....

...

گفتی که این شبها گاهی بدنبال شبتاب ها میگردم...

آرام نگاهت کردم آشفته بودی . ازکی ؟ اما یکی باید بهت می گفت مسافر شدن با خود غربت را بهمراه داره . دوری از خانه را . رنج بی خوابی را , سر گشتگی را ...

نیایش شیرین را از کجا خوانده بودی؟ نمی دانستم بلدی و ارام زمزمه کردی که:

كه رحمی بر دل پر خونم آور
و زین غرقاب غم بیرونم آور

رفتن همیشه برای مسافر زیبا بود سفر بود و تجربه اما برا کسانی که باید به انتظار می ماندن چه؟ کسانی که چشم براه مسافر بودن و در بیتابی ها شان آش پشت پا می پختن و هر شب به اسمان نگاه می کردن به ستاره مشترکی که نشان گذاشته بودند . و نگران شبتابهای رو پرچینها بودن...

آرام بودی و آرامش در نگاهت در رفتارت مرا هم آرام می کرد .چمدانت را بسته بودی و نیازی به صحبت دیگری نبود . تصمیمت را گرفته بودی باید به شکوفه ها به باران می رسیدی. پس برا همین بود که از دیروز یکسر باران میزد . من اما بیتاب بودم . نکنه گمت کنم .نکنه تو شبهای ابری ستاره ات گم بشه . اما هیچ نگفتم و ارام خواندم گون را . همونی که خیلی دوست داشتی : به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را....

پاییز فصل عجیبیه مگه نه ؟ از یه طرف شور و شوق در س و بحث و فحث , از یه طرف طبیعت خزان زده اما زیبا , به نظرم همیشه قشنگ بوده .شاید هم در ولایت ما قشنگه . رنگ بندی جنگل و بوته ها فوق العاده اند. ... در هوای خوب پاییزی بدون ترس از گرما میشه قدم زد بخصوص اگه جمعه باشه می شه تو انبوه جنگل خودتو گم کنی و در سکوتش که پر صدای اب و چکاوک و زیبایی است به تفکر بشینی؟ ...

گفتم نمی دانم تجربه کردی یا نه .اما گاهی ادم دلش می خواد تنها باشه . خودش و خودش و هیچکی و هیچی نتونه رشته افکار ادمو پاره کنه.بهش می گن مراقبه. خودت میشینی و به انچه گذشت فکر می کنی .به زندگیی که رفت به روزهای مدرسه به کلاسها به دوستان به تلخی ها و شیرینیها و ....ورفتن و تو ماندی با یه اسم و ادمایی که تو را بر اساس اسمت می شناسند...

سکوت کردی .حتما تو هم در حال مراقبه بودی و چشات رو برگهای طلایی بود . صدات کردم و گفتی درتمام سال فقط سه ماه پاییز فرصت عاشقیه....امسال میخوام طوردیگه ای عاشقی کنم!نگاهت کردم چشات به برگهای طلایی بود که کپه شده بودند. پس رفتنی شده بودی و خودت هم می دانستی که دیگه نمی تونی بمانی. اینجا اما زیر این درخت افرا جات خالی می ماند .یعنی من خالی می کردم تا بر گردی . گفتم میدونی حتی مسافرای غریب هم اخرش به خونه بر می گردن و تو پاسخی ندادی . می دانستم اشفته ای . اشفته شده بودی .گفتم یه وقتی شبها که از دیدن کلی کرم شتباب تو باغجه و حیاط ذوق زده می شدم و نور اونا تمام باغچه را پر می کرد از ننه می پرسیدم کرم شتبا چرا نور میدن و ننه می گفت تا مسافرای غریب گم نشوند . پرسیده بودم مسافرای غریب کی هستن؟ گفته بود اونایی که دیگه ارام ندارند خیلی شبا تنها سر به بالین میزارند خیلی شبا هم فرصت خوابیدن ندارند. زندگی شون با زندگی مجنون پیوند خورده و بیتابند...و من برا مسافرا غریب غصه می خوردم

نگاهت کردم فرصتی نبود تا خداحافظی فکر کردم شبیه مسافرای غریب شدی .باید زودتر به خانه می رسیدم باید تمام باغچه را می گشتم .تا ببینم کرمای شبتاب برگشتن؟...

نگاهت کردم ارام بودی و ارام خواندی:

 تو پای به راه در نه و هیچ مپرس

خود راه بگویدت که چون باید رفت

......

ساکت شدی و حرفی نمانده بود خدا کند انتظار ,مرا نکشد....

هیچ می دانی چرا چون موج٬

در گریز از خویشتن٬ پیوسته می کاهم؟

-زان که بر این پرده تاریک٬

این خاموشی نزدیک٬

آنچه می خواهم نمی بینم٬

و آنچه می بینم نمی خواهم..

"محمدرضا شفیعی کدکنی"

متعجب بودم از دیدنت اونم اینجا در جنگل سبز اونم ظهر تابستون . مرز هامن اطراقگاه بود برای اهل جنگل و راهیان کوه اونایی که قصد  فتح قله های بلند را داشتند . حالم خوش نبود اینو می دانستم . نشستم کنار اتش  به صدای چرق چروق سرشاخه های بلوط گوش کردم . چشم به اتش داشتم و می دانستم الان زبانه هاش تو مردمک چشام دیده می شوند و نگاهت کردم با مردمکی که اتش در ان شعله می کشید و تو سر به زیر انداختی که می دانستم تاب  نگاهم را نداری خیلی وقت بود نداشتی از همون زمونا که فهمیدم عهدت را شکستی و در نیمه راه نشستی به امید یه زندگی اسانتر . اما شاید من اشتباه می کردم و اینگونه نبود . گفتم یادته وقتی پر می کشیدی کلی دور و برت پر می کشیدند و می خواستی همه را تا اوج برسانی ؟ یادته اون همه را دور خودت جمع کرده بودی سرخوش , و به همه امید میدادی و می گفتی باهم میریم ... به چشمات نگاه کردم .چشای درشتت پر اشک بود چقدر مظلوم بودی . همیشه مظلوم بودی؟ یا الان اینگونه بودی . اشک ریخت رو دامنت و رسوات کرددستمالم را به تو دادم ارام چشاتو پاک کردی و گفتی همیشه فکر می کردم هر چه را بخواهم بدست میارم .اما ظاهرا اینگونه نبود. گرفتارم این روزا. اخم کردم و میدانستم اخمام ناراحتت می کنه گفتم اما خودت گفته بودی که شرایط را باید ساخت .گفتی افتادم و خوب شد نبودی که ببینی عقاب مغرور چطور رو صخره سقوط کرد و چطور بالش شکست. کاش می تونستم اشکامو نگه دارم همیشه سقوط عقابهای مغرور و سر کش غمگینم می کنه و تو اینو می دانستی و گفتی غصه نخور زود خوب می شوم و من اما راضی نبودم به خوب شدنت .خواستم که بپری زود زود و تو ارام اشکاتو پاک کردی و قول دادی .می دانستم زیر قولت نمی زنی و سرخوش خندیدم و تو هم خندیدی و گفتی بعد مدتها سبکبار شدم .گفتی مطمئنم میتونم اگر دغدغه هابزاره ...کی رفتی را نمی دانم اما این روزا هر دقیقه چشم به اسمان دارم ...

اردیبهشت ماه بود و خیلی ها امده بودند به شهر باغهای پرتقال و بهار نارنج. هوا بهاری بود و حضور در جمع ادمای مشتاق مرا هم بر سر شوق می اورد.در فضای قدیمی مدرسه عهد صفوی حکایت عاشقی ها را گفتم و حکایت حاجی سبزواری را و بچه ها مبهوت ان همه تلاش و کوشش بودند.از روی پل قدیمی که رد شدیم جاده اسفالته بود و یکی دو مغازه ساده و توساز و تو  امدی کنارم که با بچه ها مشغول صحبت بودم و گفتی که می خواهم مثل شما شوم وبگذرم از شما ملا هادی شوم من البته شک داشتم و می دانستم سختیهای راه را و رنجها و بی خوابی ها و کم محلی هاو رنج بی پولی و...کم می اورد انسان و خیلی ها کم اوردند ...اما نگاهت انقدر مصمم بود و خودت؛ که چیزی نگفتم و فکر کردم شاید یکی واقعا بخواهد برود...

چند سال گذشته نمی دانم؟

چند کنکور ارشد و دکتری برگزار شده نمی دانم ؟ اما گمت کردم در دریای اجتماع .فقط اینو می دونم که رسیدن به قله سخت بود برات .شنیدم بی خوابی کشیدی و... اما همش رنج بی خوابی نبود سربالای نفس گیر و تشنگی و درک فضا و مطالب و ... همش دست بدست هم میداد و ادمو از پای می انداخت .تنها تو نبودی خیلی ها را گم کردم فقط یکی دو نفر بر پیمان ماندن یکیش علی بود که چند وقته اولین قله را فتح میکنه و داره اماده میشه برا فتح دومین قله و براش خوشحالم...

زندگی اما ادامه دارد چه ما برویم چه بمانیم و حاج ملاهادی ها تمام نخواهند شد حتی اگر ما حاج ملا هادی نشویم .... 

نمی دانم از چند سال پیش روز اول ماه رمضان تو کشور ما شناخته نبود من چهل سالش را یادم میاد همیشه روز اولش را یوم الشک روزه می گرفتیم به نیت ثواب بعضی سالها درست در می امد بعضی سالها هم ثوابش می ماند . ...

رمضان را دوست داشتیم برا ما پر از خاطره بود افطاری هاش , سحری ها , مسجد ؛ قران خوانی و....

روستا سه تا مسجد رسمی داشت . پایین مسجد که بهش می گفتن مسجد غربا و مرحوم عباس رحمانی ساخته بود و سی چهل نفر بیشتر توش جا نمی شدن . ابدارخانه هم نداشت نزدیکی کفش کن سماور را روشن می کردن و عزت رحمانی مرحوم همونجا می نشست و چایی را توزیع می کردند . کفش کن هم سرتاسری در عرض شبستان بود چوبی ,که کفشها را در می اوردیم و روی فرش پا می گذاشتیم . رودخانه هم از کنار مسجد می گذشت و می شد از ابش وضو ساخت . مسجد توالت نداشت و مومنین این را می دانستند و با وضو وارد می شدن . فقط هم شبهای ماه مبارک رونق داشت که حکایتش را خواهم گفت .یه زمانهایی هم مرحوم حاج اقا شریف موسوی روزها انجا را کرده بود مکتب خانه که بعضی مومنین اعتراض کرده بودند و جمع شده بود. بخشی از زیر مسجد هم خالی بود که انباری هیزم مسجد بود....

میان مسجد مسجد جامع بود کلا پنجاه شصت نفر گنجایش داشت دوبار کفش کن را کوچیک کرده رو مسجد گذاشته بوند .منطقه اطراف مسجد که وسط محل بود را مسجد پیش می گفتن . روحانی بزرگ محل هفته ای سه شب مسجد جامع نماز می خواند . نسبتا شلوغ بود . رودخانه از کنار مسجد رد  می شد و انشعابی هم از زیر مسجد می گذشت که به اسبو خیل می رفت . کنار رودخانه توالت مسجد را در سه دهنه بنا کرده بودند و مومنین همونجا از رودخانه یا شیر اب وضو می ساختن .وسیله سرمایش مسجد هم پنکه سقفی بود که تقریبا  چهار پنج سانتی با سر ادمهای بلند قد فاصله داشت.تنها وسیله تزیینی داخل مسجد کمدی چوبی بود که روی یک لنگه دربش ساعت پاندولی بزرگی اویزان بود که باید هر شب کوک می شد نیمه های شب صدای زنگ ارامش تو محل پخش می شد. وارد مسجد که می شدی کنار کفش کن با دوسه پله به ابدار خانه دو در سه اش می رسیدی . که سماور همینجا روشن بود و تعدادی استکان و پیش دستی مایملکش بود . مسجد قدیمی بود و تاریخ ساختش را جایی ندیدم ...

مسجد مهدیه را روحانی بزرگ محل  مرحوم ایت الله حاج شیخ حسن مهدوی ساخته بود . نسیتا جدید و جادار رود خانه از داخل حیاطش رد می شد با توالتهای تمیز و کفش کن در دو طرف شمالی و جنوبی ...

ما در ماه مبارک مهمان مسجد غربا بودیم روحانی مسجد از مشهد می امد .

حاج سید غلامرضا شریف موسوی مومن بود و خیر و خانه اش چهار اتاق داشت . خانه قدیمی بود خشتی با دیوارهای کلفت دو متری و طاقهای داخل دیوار با معماری خاصی که هنوز هم برایم جالب است زیر اتاق پذیرایی سردابه بود برای گذاشتن غذا در وقت کرما و نگهداری اب خنک. حاجی در ماه مبارک سه شب افطار و سه شب سحری می داد و در این سه شب خانه اش غوغایی بود . چند روز مانده به ماه مبارک اتاق پذیرایی اماده می شد برای اسکان روحانی که مشهدی بود و جایی نداشت. ما خوشحال بودیم چون بعضی روزها خانه عمه که می رفتیم خدمت روحانی محترم می رسیدیم .برخورد محترمانه و مودبانه او که ما را اقا خطاب می کرد و جوری رفتار می کرد که احساس کنیم ماهم ادم بزرگیم باعث شده بود که بشدت طرفدار مسجد باشیم و منتظر صرف افطار که راهی مسجد شویم...

ادامه دارد

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر الیل و النهار

یا محول الحول والاحوال

حوّل حالنا الی احسن الحال

بهار و بیداری همان قدر به هم نزدیک اند، که عشق و باخبری.وقتی عطر بهار از پس دیوار ضخیم زمستان در جهان می پیچد،بیداری اولین تحفه یی ست که به انسان و طبیعت می رسد.و چون عشق در گرمخانه ی دلها می نشیند، باخبری از رازهای مگوی خلقت،شیرین ترین دستاوردی ست که به بار می نشیند.زمین، در التهاب تولدی دوباره، پوست می اندازد و رنگ عوض می کند.عریانی زمستان، در پیراهن بهار پنهان می شود. و رنگین کمانی از تغییر و تکامل،در نمایشگاه بزرگ طبیعت جلوه می کند.ما پشت به دیروز و رو به فردا بیدار می شویم، و سعی می کنیم در کاروان عاقبت بخیرها و رستگاران ثبت نام کنیم.

شاید فردا روز دیگری باشد...

به آسمان نگاه می کنم گرفته و ابریست. و نمیدانم وقت کوچ پرستوها رسیده است یانه. دلتنگ کوچ پرستوها هستم و امسال هنوز صداشان بگوشم نرسیده .تیر برق و سیمهارا را به امید یافتن یه پرستو جا مانده از کوچ پارسال و منتظر نگاه می کنم اما تمام کوچه خالیست...

 عید بی صدا می ایدو مثل همیشه غافلگیرمان می کنه .این روزا روزای خاصیه می دانم. خرید تمام نمیشه اینو می خری اونو می خری اما باز می بینی یه چیزایی کمه. عید داره میاد و با خودش بهارو میاره . یواش یواش باید اسمونو نگاه کرد که کی وقت کوچ پرستو ها میرسه . وسبزه ها , سبزه هارا ببینید همه جا را پر می کنند و مادر به فکر سبزی پلو با ماهی است برا شب عیدی و فرهاد می خواند بوی عیدی بوی توت .بوی کاغذ رنگی....بچه ها به اطوی شلوارشان تو گنجه نگاه می کنند و دلشان برا اسکناسهای نو و تا نخورده لک زده...

به اسمان نگاه می کنم باران میاد یعنی همه جا باران میاد؟  یا فقط اینجا را باران شسته. ..

وقت عید که می شد در روزای افتابی اواخر اسفند از هر فرصتی استفاده می کردیم به جنگل میزدیم .جنگل بهاری خیلی قشنگه درختها چکو کرد ه اند و الوچه های وحشی پر تی تی  یا همون شکوفه هستند  شکوفه شان سفیده  و بوی بهار هوا را گرفته .می دانی زنبور ا که تمام زمستانو تو کندو گذرندن اینروزا مست گلها تو جنگل وزو وز میکنند تمشکهای وحشی جوانه زده اند و ابر به گوشه اسمان اون بالا ته جنگل می گریزد...

خسته ایم میدانم زمستان خسته مان کرده سه ما ه دور بوده ایم از بهار و الان بهار داره میاد ناگهانی و غافلگیرمان کرده. این غروبهای نزدیک عید باید شادی در دلمان جوانه بزنه و احساس سر خوشی مستمان کنه

اما به اسمان نگاه می کنم ابریست و باران نرم نرمک می باره و پرستوها دیر کرده اند و نکنه که امسال نیان؟

مادر سبزه ریخته و نگرانه که تو سرمای امسال سبزه ها رشد نکنند و من می خندم و می گم سبزه که مهم نیست و مادر میگه مهمه سبزه نماد بهاره اما این سرما شاید نزاره سبز بشن کلی خاکشیر و عدس و گندم ریخته ام و من می گم دغدغه چه چیزای را داری ؟ و مادر هم نگران آسمان را نگاه می کنه و زیر لب دعا می خوانه. و من تو دلم امین می گویم .نمی دانم چی می خوانه اما حتما آرزوهای خوب می کنه. حتما یاد پدر بزرگ را می کنه که لحظه تحویل سال با یه دسته سبزه وارد اطاق می شد و اونو به میخ رو دیفال کاهگلی اویزان می کرد و ما با احترام دستش را می بوسیدیم و می ترسیدیم نکنه اشتباهی دست چپش را ببوسیم ...

امروز نگران بچه ها هم هستم بیست روز تعطیلی نکنه باعث بشه درساشونو نخوانن .  بگن درس نمی تونیم بخوانیم باید انگلیسی بخوانیم باید ترجمه کار کنیم و من غصه دار نگران باشم عقب نمانند از زندگی...
عید بی سرو صدا می اید و تازه یادمان می افته که بعضی ها نیستن جاشان خالیه  . در طول سال ترک مان کردن و رفتن . و دیگه دیداری نیست و وعده دیدارمان افتاده به قیامت . عمو یا عمه یا دایی یا فامیل دوری و احساس دلتنگی می کنیم و تازه می فهمیم که چقدر دوستشان داشتیم و چقدر جاشان خالیه .یادگاری هاشان حالا حالا زدو ده نخواهد شد و چگونه این دلتنگی باید بر طرف شود...

عید می اید و خاله زاده و پسر عموها و فامیل های دور منتظرند فرصت دیدار در طول سال دست نمی دهد و الان بهترین فرصته و ناگهان متوجه می شویم که چقدر پیر شده ایم و چقدر دلمان برای هم تنگ شده و ما که لحظه ای از هم جدا نمیشدیم همدم بودیم هم مدرسه ای هم کلاسی , یکساله فرصت نکردیم خبری از هم بگیریم  و اکنون محکم دیده بوسی می کنیم و دست همو می فشاریم دلتنگیم....

باهم می نشستیم با هم برمی خواستیم شبا تمام فامیل جمع می شدن به بهانه ای تو ایوان هیچ تشریفاتی لازم نبود همه با هم اشنا بودیم شب چره هم از خودمان بود .سربسر گذشتنها و صدای قاه قاه خنده سکوت را در کوچه های تاریک می شکست . اما الان در زندان آپارتمان برای دو سه نفر بیشتر جا نیست و رفته اند شب زنده د اران پدر بزرگ و مادر بزرگ و عمه ها و عموها و خاله و ما نتونستیم خانواده را برای یکشب هم جمع کنیم و حالا عید فرصتی است برای با هم بودن و چقدر دلم تنگ شده برای صفای شب زنده داری های خانواده و...

عید میاد بی صدا و ناگهان متوجه می شویم چقدر زود دیر می شود....

میلاد آینه مهربانی ها، خاتم پیامبران، رحمت زمین و آسمان، مبارک باد

نسل انقلاب نسلی پر توان بود. کمبودهای روزهای انقلاب , صف نفت , تخم مرغ , کمبود ارزاق , صابون و ... این نسل ایستاد و مقاومت کرد . در روزهای جنگ و حماسه و ایثار و بارش توپ و بمب های شیمیایی , بخشی از این نسل فدا شد و بخشی نیز رنجور بر گشتند , با ترکش و آثار بمب های شیمیایی , تنها و غریب در برابر کسانی که در پشت جبهه بار خود را بسته بودند. در دوره باز سازی باز این نسل اولی ها بودند که از خود مایه گذاشتند و اینک در بهمنی دیگر ماییم و یادگارهای انقلاب , یاد امام راحل و حماسه ای که خلق کرد یاد ایام ا… دهه فجر از دوازده تا بیست و دوم بهمن از طالقانی  گرفته تا شهید بهشتی و هاشمی و مقام معظم رهبری ....

این نسل چه بخواهد چه نخواهد جزیی از این انقلاب است . بنابر این در گرامیداشت و بزرگ داشت آن بیشتر مسئولیتها با نسل ماست نسلی که وقایع را از نزدیک مشاهده کرد . سختیها را با گوشت و پوست خود لمس کرد و برای حفظ آرمانها خون داد و از جان گذشت . امروز اگر ما در بزرگداشت این ایام کوتاهی کنیم یعنی یک قدم از آرمانهایی که برآن باور داشتیم و بخاطر آن تا پای جان ایستادیم عقب نشینی کردیم . و ما که مردان عقب نشینی و ترک میدان نبودیم . شاید بسیاری از مدیران امروزی ارزش و عظمت دهه فجر را ندانند اما ما که می دانیم چگونه باید ..... 

درعالم بچه گی دلمان نمی خواست محرم تمام شود محرم شبهای فانوس کشی بود و زنجیر زنی در زیر نور فانوسها ، هشت فانوس را روی چوبی (بعلاوه + ) آویزان می کردند در هر طرف دو فانوس و چه کیفی داشت در زیر نور فانوسها در کوچه های تاریک و گلی زنجیر زدن . بزرگتر که شدیم چراغ زنبوری جای فانوس را گرفته بود و بلندگو دستیها صدا را در کوچه های ساکت می پراکندند و مادر عالم با صفای خود به عشق آقا و مصیبتش زنجیر میزدیم به گونه ای که تا یک هفته نمی توانستیم به دیوار تکیه کنیم پشت هامان زخم شده و ناسور بود. حالا چراغ زنبوریهای 4 توری امده بودند و بلندگو و آمپلی فایر و ... ما در زیر نور چراغها می کوبیدیم و می کوبیدیم و ارزو می کردیم که کاش در روز عاشورا حضور داشتیم  تا جان  بی مقدارمان را تقدیم می کردیم , عاشورا را به عشق شام غریبان زنجیر می زدیم و می دانستیم که ظهر عاشورا عزاداری تمام نمی شود .بعد از  شام غریبان خسته و کوفته به خانه می رفتیم و فردا شب سوم امام بود و باز عزاداری هنوز با زنجیر هایمان  کار داشتیم اربعین در پیش بود و ما عاشق اربعین . اربعین که می رسید علاوه بر زنجیر زنی روضه خوانی هم شروع می شد روزی 15 الی  20 مجلس را پا به پای مداحان و روضه خوان می رفتیم . احادیث و روایات و در پایان ذکر مصیبت ,  اربعین زمان ثبت نام بود برای مسافرت مشهد ، هیات در مشهد مسافر خانه می گرفت و کوچ دسته جمعی هیات به مشهد ، و قهر و آشتی ها و ....  در سر و صدای مشهد گم می شدیم و آنجا می دیدیم که هیات عظیم ما چه حقیر است و بلندگوی ما چه کم صدا و صف ما چه کوچولو در مقابل صفهای 8 ردیفه یک کیلومتری دیگران . اما ما این حرفها حالیمان نبود عشق به آقا بود و ما در مصیبت او جلوی حرم هشتمین امام خود را می کشتیم . محرم را به عشق اربعین تمام می کردیم و اربعین را به عشق چهل و هشتم و... همیشه عاشق بودیم و این گونه بود که به اشاره ای   در ذکر مصیبت امام می مردیم و فریادمان از شدت تاثر گوش فلک را کر می کرد . .....

در اربعین دیگر به همه عاشقان اهل بیت تسلیت می گویم .